IVF zie je vaak alleen in cijfers, protocollen en medische stappen.
Maar achter ieder traject zit een verhaal. Vaak een intens en persoonlijk verhaal.
De komende weken deelt Joanne haar IVF-reis met jullie. Eerlijk, rauw en zonder filters. Van punctie tot terugplaatsing.

-> Voor iedereen die zelf midden in dit proces zit, of wil begrijpen hoe het er écht aan toe gaat.

Van punctie tot test

BLOG #1

Nog één laatste punctie in België

Amper vijf dagen na de zoveelste negatieve zwangerschapstest zitten we in alle vroegte om 06.30 uur alweer in de auto op weg naar Gent. Turend naar Google Maps met elke keer weer de vraag hoe lang we deze keer de Antwerpse ring mogen bewonderen.

Het verdriet en de teleurstelling van de afgelopen dagen is nog niet weg. Sterker nog, mijn hele lijf voelt zwaar en in mijn hoofd hangt een dichte mist. Als bonus ben ik ook alweer ongesteld geworden en heb ik flinke buikpijn. Een niet zo vriendelijke reminder van mijn lichaam dat het wéér niet gelukt is.

Bijna 3 uur later, met amper een kwartiertje speling, parkeren we de auto bij het UZ Gent. Voor Jochems begrippen prima op tijd. Als je het aan mij vraagt toch wat aan de krappe kant.

Een paar minuten voor onze afspraak zitten we in de wachtkamer te wachten op ons gesprek met dokter S. Hij neemt rustig met ons de tegenvallende resultaten en vervolgopties door. Helaas geen nieuwe inzichten of opties. “Gewoon” alles nog een keer precies hetzelfde.

Jochem zegt: “Het wordt vast een eitje!”
We lachen allemaal even, maar dan wel als een boer met kiespijn. Zeker ik, want ik weet inmiddels maar al te goed wat dit betekent en wat me weer te wachten staat. Al die hormonen, echo’s, moeite en gedoe voor maar één embryo, één kans.

Dokter S. zegt nog dat innesteling-falen eigenlijk niet bestaat. Met andere woorden: als je maar lang genoeg probeert, dan moet het vanzelf een keertje lukken. Ik ben er nog niet uit of ik dit juist hoopgevend of frustrerend vind. Ik denk allebei een beetje.

Jochem en ik kijken elkaar aan en besluiten er nog één keer voor te gaan.

Na het gesprek met dokter S. worden we bij de vroedvrouw geroepen om alle praktische zaken en planning af te stemmen. Het besef dat we weer gaan beginnen daalt langzaam bij mij in en ik breek even. Ik kan mijn tranen niet langer bedwingen terwijl een gevoel van onrecht in mij naar boven komt.

Waarom moet het voor ons zo moeilijk gaan?
Ik vind het allemaal zo oneerlijk en verdrietig.

Nadat we mijn cyclus (dag 1, dag 8, dag 10 etc.) en alle afspraken weer in de gezamenlijke agenda hebben staan, moeten we nog langs de ziekenhuisapotheek om de eerste batch medicatie op te halen. Bijna €1.700 armer stappen we weer in de auto en rapen we onze laatste energie bij elkaar om nog ruim 2 uur terug naar huis te rijden.

Gelukkig hebben we deze keer weinig vertraging.

In de auto bellen we onze beide ouders nog even om ze te updaten. Door de telefoon horen we hun bezorgdheid, maar voelen we ook hun hoop en verdriet. Ook zij vinden het na al die jaren moeilijk om de juiste woorden te vinden.

Mijn ouders vinden het knap hoe we het samen zo goed doen en mijn schoonouders noemen ons moedig.

Een paar uur eerder in het ziekenhuis zei Jochem het zo treffend:
“Zijn we nou hele moedige mensen dat we het allemaal nog een keer gaan doen, of hebben we gewoon geen keus?”

Er zal ongetwijfeld een kern van waarheid zitten in allebei, maar bij ons overheerst vooral dat laatste gevoel.

Eenmaal thuis ben ik zo moe dat ik direct van de auto naar de bank verhuis en als een blok in slaap val. Ik ben fysiek en mentaal helemaal op.

Een paar uur later word ik door Jochem wakker gemaakt, die zijn laatste beetje energie bij elkaar heeft geraapt om eten te koken. Een paar minuten later zitten we allebei stilletjes aan de keukentafel verdoofd voor ons uit te staren en laten we in ons hoofd de dag nog eens de revue passeren.

Wat hebben we vandaag nou ook alweer allemaal gedaan?

We zijn vanochtend om 06.30 uur van huis vertrokken en waren om 14.30 uur weer thuis. We hebben bijna 6 uur in de auto gezeten en ik heb de rest van de middag geslapen.

Het voelt als weer een verloren dag naar Gent.

Maar… we gaan er wel weer voor.

Nog één laatste punctie in België.
Punctie nummer 6.

Embryo nummer 10 moet het gaan zijn.

“Zijn we nou hele moedige mensen of hebben we gewoon geen keus?”

GASTBLOG - Joanne Amse.

Allesbehalve feest.

Tijdens de feestdagen draait alles om het gezellig samen zijn met je gezin en (kleine) kinderen. De spannende tijd van de Sinterklaasintocht en het Sinterklaasjournaal. De speciale kersttafel voor de kleinkinderen met een kleurplaat als tafelkleed. Om twaalf uur je slaperige kinderen wakker maken om samen vuurwerk te kijken en verwachtingsvol te proosten op het nieuwe jaar. 

De feestdagen zijn voor ons allesbehalve leuk, gezellig en een feest. Wij zijn met ons tweeën nog geen gezin. Wij hebben nog geen kleine kinderen die in Sinterklaas geloven en aan de speciale kersttafel zitten. En het einde van het jaar is voor ons zeker geen feestmoment om hoopvol op te proosten. 

In plaats daarvan is het een pijnlijk realisatiemoment van weer een klotejaar in het traject: weer niet zwanger, weer geen kind en weer niets om te vieren. Weer een jaar waarin de zin “Dit jaar wordt het ons jaar” niet op ons van toepassing is. Weer een jaar waarin het verdriet heeft gewonnen van de hoop. Het verdriet om wat er dit jaar had moeten gebeuren, maar wat weer niet is gebeurd. 

En het allerergste: de angst dat het volgend jaar weer precies hetzelfde zal zijn. Ik wou dat dit jaar anders was...

“Ik wou dat dit jaar anders was.”

Mijn naam is Joanne. Ik ben 38 jaar en woon in Utrecht. Samen met mijn man Jochem zitten we al bijna 5 jaar in het traject om onze grootste wens voor een kindje uit te laten komen. Na 7 puncties, 12 terugplaatsingen en 1 miskraam is onze wens helaas nog niet in vervulling gegaan. Onze wens is nog steeds zo groot dat we elke keer opnieuw al onze kracht en moed bij elkaar rapen om door te blijven gaan. Dit traject daagt mij uit op mijn grootste uitdagingen en overtuigingen. Door blogs te schrijven probeer ik deze rollercoaster van emoties, gedachten en gevoelens onder woorden te brengen. Van hoop en verlangen tot aan teleurstelling en verdriet en weer terug. Hopelijk helpt het jou om (h)erkenning en betekenis te vinden in alles wat je nu doormaakt.

Veel liefs,

Joanne

Je zit middenin het traject. De hormonen, de echo’s, het wachten, de hoop en de teleurstelling. Alles draait om dat ene doel: zwanger worden. Je leeft in cycli, niet in maanden. In puncties, niet in weken. En ergens onderweg raak je jezelf een beetje kwijt.

De gedachte aan pauzeren voelt bijna absurd. Want de tijd tikt door. Je wordt ouder. De artsen zeggen dat je kansen afnemen. En toch is er die andere stem — de vermoeide, overbelaste, stille stem in jou die fluistert: “Ik trek dit niet meer.”

Maar die stem krijgt meestal geen ruimte. Want stoppen, of zelfs maar vertragen, voelt als falen.

Waarom pauzeren zo moeilijk is

Er zijn verschillende lagen in de reden waarom pauzeren tijdens een IVF-traject zo ingewikkeld voelt. Het heeft te maken met biologie, maar ook met psychologie. Met hoop, angst en overtuigingen die diep in ons systeem verankerd zitten.

1. De tijd die doortikt

Iedere seconde telt. Zo voelt het tenminste. De medische wereld praat in kansen, statistieken en leeftijden. Je hoort uitspraken als “na je 35e neemt de vruchtbaarheid af” en ergens vertaalt je brein dat naar: ik moet nu dóór.

Die druk wordt een manier van overleven. Het geeft houvast in iets waar je geen controle over hebt. Pauzeren lijkt dan niet rationeel, maar gevaarlijk — alsof elke maand rust gelijkstaat aan een verloren kans.

2. Niet eerder zo dichtbij geweest

Wie ooit één positieve test in handen had, weet hoe dat voelt: hoop. En wie daarna verlies meemaakte, weet hoe diep dat snijdt. Je was zó dichtbij. Je lijf, je hoofd, je omgeving — alles zegt dat je door moet. Want je kunt het bijna aanraken.

Juist die nabijheid maakt pauzeren extra pijnlijk. Het voelt als loslaten terwijl je nog niet klaar bent.

3. De overtuiging dat stoppen gelijk staat aan opgeven of zwakte

Veel van ons zijn opgegroeid met overtuigingen als: “Niet opgeven.”
“Sterk zijn.”
“Wie volhoudt, wint.”

Die mindset heeft je ver gebracht, maar in dit traject wordt hij genadeloos getest.
Manu Keirse schrijft dat we verlies en rouw vaak verwarren met mislukking. We willen het oplossen in plaats van doorleven. Maar rouw vraagt iets anders: het vraagt dat je erbij blijft, in plaats van eroverheen te denderen. Pauzeren confronteert je met precies dat: je eigen rouw, je verdriet, de leegte die je liever overslaat.

Wat er psychologisch gebeurt als je blijft doorgaan

Volgens neuro-wetenschapper Dr. Caroline Leaf is ons brein niet gemaakt om voortdurend in overlevingsstand te staan.
Elke gedachte, emotie en lichamelijke reactie beïnvloedt je zenuwstelsel. Als je structureel “aan” staat, bouwt je systeem stress op die niet meer wordt ontladen.

Dat merk je aan:

• je concentratie
  
• je slaappatroon
  
• je spanning in je lijf
  
• je emotionele reacties
  

Je kunt het vergelijken met een computer die wekenlang aanstaat zonder herstart. Alles wordt trager, zwaarder, emotioneler.

Leaf noemt dit “mental clutter”: ‘mentale rommel die niet weggaat zolang je blijft doen alsof het wel gaat’.
En dat is precies wat er gebeurt als je nooit pauzeert: je lichaam draait door, terwijl je hoofd zegt “nog één ronde, nog één poging”.

De waarheid is: je brein en lijf zijn loyaal. Ze gaan door zolang jij zegt dat het moet. Tot ze niet meer kunnen.

Wat pauzeren je juist kan brengen

Een pauze is niet het einde van je traject.
Het is een tussenruimte. Een moment waarin je jezelf toestaat te ademen en te kijken naar wat dit allemaal met je heeft gedaan.

Het is een vorm van zelfzorg met lef.

Pauzeren betekent:

• je emoties niet meer managen, maar erkennen.
  
• even niet plannen of controleren.
  
• ruimte maken voor rouw.

En ja, dat is eng. Want het betekent dat je stopt met vechten, al is het maar tijdelijk.

Maar juist in die rust komt herstel op gang.
Je hormonale systeem mag tot rust komen, je zenuwstelsel ontspant, je hersenen krijgen letterlijk de kans om “te herbedraden” -  iets wat Leaf neuroplastic recovery noemt.
Dat klinkt technisch, maar het betekent gewoon: je hoofd leert opnieuw om rust te verdragen zonder paniek.

Rust in de ratrace

Rust is geen leegte. Het is het vermogen om niet méér te moeten dan nodig is.

Het is niet: “ga mediteren en doe aan yoga” (hoewel dat mag).
Het is: bewust stilstaan bij wat er van binnen gebeurt.

Soms betekent rust: een behandeling overslaan.
Soms: een weekend geen zwangerschapsverhalen aanhoren.
Soms: een maand lang niet googelen op “nieuwe fertiliteitsdoorbraken.”

Rust begint met eerlijkheid. Met jezelf durven vragen: wat heb ik nu nodig om te kunnen blijven staan?

Je hoeft geen perfecte vorm van rust te vinden. Je hoeft alleen ruimte te creëren voor jezelf, zodat je weer kunt ademen.Zoals Manu Keirse zegt: Rouw is niet iets waar je van geneest, maar iets waarmee je leert leven.
Pauzeren is dus niet achteruitgaan, maar leren leven mét wat er is,  zonder dat het je volledig opslokt.

Tijdelijk stilstaan is ook vooruitgang

Een pauze kan voelen als verlies van tijd.
Maar misschien is het precies wat je redt.

Want doorgaan vanuit uitgeputte hoop brengt niemand dichter bij zijn verlangen.
Pauzeren vanuit bewustzijn geeft juist ruimte aan veerkracht, helderheid en keuzevrijheid.

Het is een daad van moed.
Een stille rebellie tegen de constante druk van “meer, sneller, verder”.

Durven pauzeren tijdens een IVF-traject vraagt lef.
Het vraagt dat je de controle loslaat, dat je even niet weet wat er daarna komt.
Maar het is ook de plek waar herstel begint: waar hoofd, hart en lijf elkaar weer kunnen vinden.

En misschien is dat wel de enige manier om dit hele traject te overleven:
niet door harder te vechten,
maar door af en toe even niet te hoeven vechten.

Wanneer een gezamenlijke kinderwens onvervuld blijft, komt een relatie onder druk te staan. Niet alleen door de intensiteit van het verdriet, maar ook doordat partners verschillend reageren op verlies. Dit verschil in rouwstijl kan haaks staan op hoe ze gewend zijn liefde te geven en te ontvangen. De vertrouwde manieren van verbinding blijken ineens ontoereikend. Waar eerst vanzelfsprekend contact was, ontstaat afstand en onbegrip. Niet omdat de liefde verdwijnt, maar omdat verdriet zich anders uitdrukt dan liefde.

De vijf liefdestalen, zoals beschreven door Gary Chapman: lichamelijke aanraking, samen tijd doorbrengen, woorden van bevestiging, hulpvaardigheid en cadeaus - geven inzicht in hoe mensen liefde ervaren. Maar bij rouw is er geen eenduidige taal. Iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier. Het gevolg: twee mensen die elkaar willen steunen, maar elkaars behoeften niet meer begrijpen.

Een partner die normaal veel bevestiging zoekt via aanraking kan zich nu terugtrekken. De ander die gewend is om liefde te tonen door gesprekken aan te gaan, stuit plots op stilte. Deze verschuivingen creëren verwarring. De oorspronkelijke liefdestalen raken ondergesneeuwd door rouwtalen die niet bij elkaar aansluiten.

Waarom voelt het alsof we elkaar niet meer begrijpen?

Wanneer rouw binnenkomt, reageren partners verschillend. Niet omdat ze de ander buitensluiten, maar omdat hun interne verwerkingsproces afwijkt. De een zoekt structuur, de ander zoekt ruimte voor emoties. De een wil praten, de ander wil zwijgen. Als deze patronen niet worden herkend, ontstaan gevoelens van afwijzing of onbegrip.

Wat gebeurt er in de praktijk:

• De partner die steun zoekt via aanraking krijgt afstand terug
  
• Degene die stilte nodig heeft, voelt zich overweldigd door gesprekken
  
• Rouw uit zich bij de een in doen, bij de ander in voelen
  

Deze dynamiek kan leiden tot het idee dat er iets mis is met de relatie. Terwijl er simpelweg sprake is van verschillende manieren van omgaan met verlies.

7 ROUWTALEN

Net zoals er vijf liefdestalen zijn, kunnen we ook spreken van verschillende rouwtalen. Deze geven inzicht in hoe iemand rouw uit en wat daarin (on)zichtbaar is voor de ander. Onderstaande vormen zijn gebaseerd op rouwmodellen en copingstijlen:

1. Voelende rouw
   
   • Rouw komt tot uiting via emoties: verdriet, wanhoop, frustratie.
     
   • De persoon zoekt verbinding, wil praten en herhalen.
     
2. Doende rouw
   
   • Rouw wordt verwerkt via actie: plannen, regelen, doorgaan.
     
   • De persoon blijft in beweging, vaak zonder emotie te tonen.
     
3. Stille rouw
   
   • Rouw speelt zich intern af, met een sterke behoefte aan rust en afzondering.
     
   • Kan voor de ander aanvoelen als afstand of onverschilligheid.
     
4. Analytische rouw
   
   • Rouw wordt beredeneerd en geordend: lezen, begrijpen, verklaren.
     
   • De verwerking verloopt via het hoofd in plaats van het hart.
     
5. Zorgende rouw
   
   • Rouw richt zich naar buiten: zorgen voor de ander, beschikbaar zijn.
     
   • Eigen verdriet wordt ondergeschikt gemaakt aan dat van anderen.
     
6. Zintuiglijke rouw
   
   • De verwerking verloopt via rituelen, symboliek of creativiteit.
     
   • Emoties worden gevoeld in beweging, natuur of stilte.
     
7. Vermijdende rouw
   
   • Rouw wordt ontweken of onderdrukt door afleiding, ontkenning of rationalisatie.
     
   • Er wordt niet over gesproken of bewust niet bij stilgestaan.
     

Iedere partner heeft een unieke mix van rouwtaal en copingstijl. Frictie ontstaat vaak als die mixen botsen zonder dat er woorden aan gegeven zijn.

Hoe herken je dit als stel?

1. Je hebt het gevoel langs elkaar heen te leven
   
2. Je raakt sneller gekwetst of voelt je niet gezien
   
3. De vertrouwde communicatiepatronen werken niet meer
   

Het erkennen van deze signalen is cruciaal. Niet om direct te herstellen, maar om te begrijpen waar de afstand vandaan komt. Begrip ontstaat niet vanzelf. Het vraagt om bewuste aandacht.

Vijf inzichten om opnieuw verbinding te maken

1. Verken elkaars liefdestalen en wat daarin is verschoven
   Liefdestalen kunnen veranderen onder invloed van rouw. Wat vroeger werkte, past nu misschien niet meer. Ga samen het gesprek aan: wat gaf jou vroeger het gevoel geliefd te zijn? En hoe is dat nu? Door te verkennen wat er veranderd is, ontstaat ruimte voor nieuwe vormen van nabijheid.
   
2. Erken je rouwstijl en communiceer die helder
   Rouw kent verschillende uitingsvormen. Sommige mensen zijn intuïtieve rouwers: ze uiten emoties, zoeken contact. Anderen rouwen instrumenteel: ze trekken zich terug, rationaliseren. Beide zijn waardevol, maar kunnen botsen. Het helpt om open te delen hoe jij omgaat met verdriet, zodat je partner niet hoeft te gissen.
   
3. Laat verschil bestaan zonder het te willen oplossen
   Je hoeft elkaars manier van rouwen niet volledig te begrijpen. Soms is erkennen dat je anders bent, genoeg. "Ik zou het anders doen, maar ik zie dat dit voor jou werkt." Die zin brengt rust en respect in plaats van strijd of overtuiging.
   
4. Zoek naar de intentie achter gedrag, niet alleen de vorm
   Achter elk gebaar zit een behoefte. De afwas doen kan een manier zijn om liefde te tonen. Stil zijn kan een poging zijn tot zelfzorg. Door te kijken naar de bedoeling achter gedrag, voorkom je misinterpretatie. Vraag je af: wat probeert mijn partner hier te zeggen?
   
5. Plan bewust momenten om te verbinden buiten de rouw om
   Wanneer alles in het teken staat van het onvervulde verlangen, verdwijnt het gewone samenzijn. Zorg dat er momenten zijn waarop je contact maakt buiten het thema kinderwens. Een wandeling. Een film. Een maaltijd. Niet als ontsnapping, maar als manier om elkaar weer te zien.
   

Rouw binnen een relatie hoeft niet tot verwijdering te leiden. Maar het vraagt wel bewustzijn, communicatie en acceptatie van verschil. Partners die leren herkennen wat ze zelf nodig hebben én wat de ander probeert te uiten, bouwen aan een veerkrachtige relatie.

Als het moeilijk blijft om elkaar te bereiken, kan professionele begeleiding helpen om de vertaalslag te maken tussen rouwtaal en liefdestaal. Zodat niet alleen het verlies gedeeld wordt, maar ook de liefde ruimte blijft krijgen.

Esther Ruijgrok
Rouw- en verliescoach bij ongewenste kinderloosheid

Wanneer een kinderwens (nog) onvervuld blijft, doet dat iets met alles. Met je lijf. Je toekomst. Je relatie. Wat begon als een gezamenlijke droom verandert ongemerkt in iets wat tussen je in komt te staan. Niet omdat de liefde verdwijnt, maar omdat rouw zijn eigen taal spreekt. En vaak merk je pas achteraf dat je die taal allebei anders spreekt.

In de praktijk zie ik het keer op keer: stellen die ooit op één lijn zaten, raken elkaar kwijt. Niet omdat ze niet meer van elkaar houden. Maar omdat ze anders omgaan met pijn. De een sluit zich af. De ander zoekt verbinding. De een wil dóór, de ander moet stilstaan. En ergens in dat verschil ontstaat afstand. Eerst stilletjes. Later voelbaar.

Dat is geen verwijt. Dat is wat verdriet met je doet. Het haalt je instinct naar boven. Je beschermt jezelf, je zoekt houvast. En daardoor kan de ander ineens ver weg voelen. Terwijl je het liefst gewoon samen zou willen huilen, schreeuwen, of helemaal niks.

Herkenbaar? Hieronder vind je vijf inzichten die je kunnen helpen om elkaar niet kwijt te raken in deze storm. Ze zijn niet bedoeld als quick fix, maar als uitnodiging tot een ander soort gesprek. Eentje waarin je niet hoeft te winnen of bewijzen, maar waarin je elkaar écht weer kunt vinden.

1. Begrijp je eigen manier van rouwen (en die van de ander)
Veel koppels lopen vast omdat ze van elkaar verwachten dat ze hetzelfde omgaan met verlies. Maar rouw is grillig, persoonlijk, soms zelfs onlogisch. De een duikt in werk, de ander ligt nachten wakker. Door samen te onderzoeken wat jullie automatische reactie is op pijn, ontstaat er begrip. Niet: jij doet het fout. Maar: dit is hoe jij overleeft. Alleen dat al kan veel spanning weghalen.

2. Wees minder oplossingsgericht, meer beschikbaar
We willen zo graag iets doen voor de ander. Iets zeggen wat helpt, iets oplossen. Maar bij rouw werkt dat vaak averechts. Het enige wat echt helpt is: blijven. Aanwezig zijn. Niet invullen. In Houd me vast beschrijft Sue Johnson hoe essentieel het is dat we voelen dat we er voor elkaar zijn, juist als het moeilijk wordt. Soms is de zin: "Ik weet het ook niet, maar ik ben bij je" alles wat er nodig is.

3. Maak bewust ruimte voor rouwmomenten
Rouw leeft niet op afspraak, maar het helpt wél als je er bewust tijd en aandacht voor maakt. Stel een moment in waarin jullie allebei mogen delen. Geen gesprek met een oplossing, maar gewoon: wat voelde zwaar deze week? Waar liep je vast? Wat verlangde je? Als je dit regelmatig doet, voorkom je dat verdriet zich ophoopt en ineens tot een explosie leidt. Het wordt onderdeel van je samenzijn, in plaats van iets wat je uit elkaar drijft.

4. Verken hoe je liefde en steun nu wél kunt ontvangen
Misschien werkte aanraking vroeger, maar nu roept het spanning op. Misschien troostten woorden je ooit, maar voelt praten nu als te veel. Liefde en steun kunnen hun vorm verliezen als je in een rouwproces zit. Dat betekent niet dat de liefde weg is. Het vraagt alleen een herontdekking. Wat voelt nu wél als nabijheid? Misschien is dat een blik. Stilte. Een appje zonder vraag. Elkaar opnieuw leren verstaan is misschien niet makkelijk, maar het is de moeite waard.

5. Zie conflict als een signaal, geen bedreiging
Ruzies gaan zelden over wat ze lijken. De wasmand, de afwas, de toon. Vaak ligt daaronder een gevoel van niet gezien worden. Van alleen zijn in iets wat je samen zou moeten dragen. Als je ruzie ziet als een signaal dat iemand het even niet meer weet, kun je sneller terug naar wat er werkelijk speelt. Onder de irritatie zit bijna altijd een vorm van gemis. Het helpt als je dat leert herkennen, bij jezelf en bij elkaar.

Een praktische oefening: schrijf los van elkaar op wat jij doet als het pijn doet. Waar je heen vlucht, wat je nodig hebt, wat je stiekem hoopt dat de ander ziet. Wissel dat uit. Lees het hardop. Niet om op te reageren, maar om elkaar weer even écht te zien.

Weet dat je niet alleen bent als je merkt dat dit proces impact heeft op jullie relatie. Het hoort erbij, maar dat betekent niet dat je het moet uitzitten. Er is zóveel mogelijk in hoe je elkaar weer kunt vinden. Juist als het moeilijk is.

Een TEDTalk die dit thema raakt, is die van Susan David: The gift and power of emotional courage. Ze laat zien hoe we vaak weg willen van pijn, terwijl juist het contact ermee leidt tot echte verbinding. Bekijk hem samen, als je voelt dat het tijd is voor een ander soort gesprek

En als je merkt dat jullie in herhalende patronen blijven hangen, weet dan: je hoeft hier niet zelf uit te komen. Op renewedlifecoaching.nl vind je begeleiding die helpt om woorden te geven aan wat vaak stil blijft. Omdat ik geloof dat eerlijkheid, ook als het schuurt, juist weer beweging brengt.

Je bent welkom. Altijd.

Esther Ruijgrok
Rouw & verliescoach - Kinderwens
Renewed Life Coaching

Relaties. We hebben allemaal te maken met relaties. De relatie met je partner, vrienden, familie of collega's. Maar wat als die ene relatie die je het meest dierbaar is, onder druk komt te staan door iets wat je allebei zo graag wilt? Als counselor zie ik in mijn praktijk vaak koppels die worstelen met de emotionele impact van een fertiliteitstraject. Een kinderwens kan een relatie versterken, maar een fertiliteitstraject? Dat kan je relatie serieus op de proef stellen.

Van liefde naar logistiek

Jullie begonnen met liefde. Spontaan, speels en vol passie. Seks was iets wat jullie verbond, een manier om dichtbij elkaar te zijn. Maar nu is het een schema geworden. Ovulatietesten, vruchtbare dagen, temperatuurmetingen. Ineens voelt intimiteit als een verplichting, als een taak op de lange to-do-lijst. En als het 'moet' gebeuren, lijkt het ineens niet meer te lukken. De druk is hoog, en hoe harder je je best doet, hoe verder je elkaar lijkt te verliezen.

In mijn praktijk hoor ik vaak uitspraken als: "We hebben een geweldige relatie, maar sinds we bezig zijn met zwanger worden, voelt seks als een verplichting." Of: "Ik voel me schuldig als ik een keer geen zin heb, omdat ik weet hoe belangrijk het is." Dit zijn herkenbare gevoelens die veel stellen ervaren. Maar wat als deze druk ervoor zorgt dat intimiteit helemaal verdwijnt?

De onzichtbare druk van presteren

Niemand waarschuwt je voor de prestatiedruk die komt kijken bij een fertiliteitstraject. Het idee dat jullie nú moeten presteren – of het nu uitkomt of niet – maakt dat verlangen verdwijnt. Misschien merk je dat je minder zin hebt, of dat je hoofd te vol zit met verwachtingen en teleurstellingen. Misschien merk je dat je partner afstand neemt, of juist gefrustreerd raakt. Waar jullie eerst samenwerkten, lijkt er nu een onzichtbare muur tussen jullie te staan.

Ik sprak laatst een stel dat vertelde hoe de druk hun relatie veranderde. "Voorheen was intimiteit iets van ons samen, nu voelt het alsof we alleen nog maar bezig zijn met een doel bereiken. Als het niet lukt, voelt het als falen." Dit gevoel is begrijpelijk, maar het is zo belangrijk om in te zien dat het geen falen is. Het is een natuurlijke reactie op de enorme druk die op jullie schouders ligt.

Van partners naar teamgenoten (of vreemden?)

Jullie zijn nog steeds samen, maar voelt het nog als ‘samen’? Veel stellen in een fertiliteitstraject voelen zich eerder teamgenoten dan geliefden. De gesprekken draaien om hormoonspuiten, ziekenhuisbezoeken en de volgende poging. Waar jullie vroeger lachten en droomden, voelt het nu alsof alles in het teken staat van dat ene doel: een positieve test. Maar waar blijf jij? Waar blijft jullie relatie?

Een cliënt zei eens tegen me: "We zijn zo gefocust op een kindje krijgen, dat we vergeten waarom we ooit voor elkaar kozen." Dit is een pijnlijk besef, maar wel een belangrijke stap om samen opnieuw de verbinding te zoeken. Want als je elkaar kwijtraakt in dit proces, hoe ga je dan verder – ongeacht de uitkomst?

De impact op intimiteit en verbinding

Het taboe moet doorbroken worden: een fertiliteitstraject verandert je seksleven. En nee, niet op een spannende manier. Voor veel stellen wordt seks een middel tot een doel, en dat kan voor gevoelens van druk, stress en zelfs afkeer zorgen. Want wat als je even niet wilt? Wat als het niet lukt? Wat als de teleurstelling te groot is om de volgende ronde weer met volle overtuiging ‘mee te doen’? De afstand groeit en de onzekerheid neemt toe.

Ik begeleidde eens een stel waarbij de man zich steeds meer terugtrok. Niet omdat hij geen kinderen wilde, maar omdat hij zich machteloos voelde. "Ik zie hoeveel het met haar doet, en ik wil er voor haar zijn, maar soms weet ik gewoon niet meer hoe." Dit is zo’n belangrijke en vaak onbesproken kant van een fertiliteitstraject. Beide partners hebben hun eigen worstelingen en soms is het moeilijk om elkaar daarin te vinden.

Hoe blijf je verbonden in een fertiliteitstraject?

Dus, hoe zorg je ervoor dat jullie elkaar niet kwijtraken in dit proces? Hoe houd je je relatie sterk, zelfs als de druk hoog is? Een paar belangrijke inzichten kunnen helpen:

1. Blijf praten. En dan niet alleen over het traject, maar ook over jullie gevoelens, angsten en verwachtingen. Hoe voel jij je? Hoe voelt je partner zich? Durf het uit te spreken.
2. Intimiteit is meer dan seks. Knuffels, kusjes, een lief berichtje. Het zijn de kleine dingen die de verbinding in stand houden, ook als seks even een lastige factor wordt.
3. Neem af en toe een pauze. Een kinderwens kan alles opslokken, maar je bent meer dan alleen een wensouder in wording. Plan tijd in voor plezier, voor spontane momenten zonder druk.
4. Zoek steun. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Praten met een coach, therapeut of andere stellen in hetzelfde proces kan helpen om het lichter te maken.
5. Verlies elkaar niet uit het oog. Herinner jezelf eraan waarom jullie samen zijn. Jullie relatie begon niet met een kinderwens, maar met liefde. Koester die liefde, ook als het even moeilijk is.

Laten we het taboe doorbreken

Een fertiliteitstraject is niet alleen een medische reis, het is ook een emotionele rollercoaster. En ja, het heeft impact op je relatie. Laten we daar eerlijk over zijn. Laten we stoppen met doen alsof ‘moeten presteren’ geen effect heeft. En laten we elkaar eraan herinneren dat liefde meer is dan een positieve test. Jullie zijn al een team. Jullie zijn al samen. Houd elkaar vast, ook als het moeilijk wordt.

Voor veel mensen is zwanger worden een natuurlijk proces, maar dat geldt niet voor iedereen. Als het niet vanzelf gaat, kom je misschien in een fertiliteitstraject terecht. Dit is een intense, vaak emotionele reis waarin je wordt geconfronteerd met medische termen, behandelingen en keuzes die overweldigend kunnen zijn. Daarom nemen we je stap voor stap mee door de belangrijkste aspecten van een fertiliteitstraject, zodat je goed geïnformeerd bent en meer grip hebt op wat er gebeurt.

De basis: ovulatie en vruchtbaarheid

Alles begint met de ovulatie, het moment in je cyclus waarop een rijpe eicel vrijkomt uit de eierstok. Dit is een cruciale stap, want zonder ovulatie kan er geen bevruchting plaatsvinden. Sommige vrouwen hebben een regelmatige cyclus en kunnen hun ovulatie vrij nauwkeurig voorspellen, bijvoorbeeld met behulp van ovulatietesten of temperatuurmetingen. Maar wat als je ovulatie onregelmatig is of helemaal niet plaatsvindt?

In dat geval zijn er behandelingen beschikbaar om je cyclus te ondersteunen. Een van de eerste opties is medicatie zoals clomifeencitraat. Dit middel stimuleert de aanmaak van hormonen die de groei en rijping van eicellen bevorderen. Voor vrouwen die niet reageren op clomifeencitraat, kan een behandeling met injecties van follikelstimulerend hormoon (FSH) uitkomst bieden. Dit helpt om meerdere eicellen te laten rijpen, wat de kans op een succesvolle bevruchting vergroot.

Soms is medicatie alleen niet genoeg. Als de eicellen wel rijpen, maar niet vanzelf vrijkomen, kan een injectie met humaan choriongonadotrofine (hCG) worden gegeven. Dit hormoon zorgt ervoor dat de ovulatie precies op het juiste moment plaatsvindt, zodat de timing voor een behandeling, zoals inseminatie of IVF, optimaal is.

IUI als eerste stap

Als zwanger worden ondanks deze ondersteuning niet lukt, kan intra-uteriene inseminatie (IUI) een volgende stap zijn. Dit is een relatief eenvoudige procedure waarbij het sperma van de partner of een donor direct in de baarmoeder wordt geplaatst. Het idee is om de afstand die zaadcellen moeten afleggen te verkleinen en ze dichter bij de eicel te brengen.

IUI wordt vaak toegepast bij paren waarbij de zaadkwaliteit licht verminderd is of wanneer er geen duidelijke oorzaak voor de vruchtbaarheidsproblemen is gevonden. Het is een minder ingrijpende behandeling dan IVF en wordt daarom vaak als eerste geprobeerd. De procedure zelf is snel en meestal pijnloos, maar het emotionele proces eromheen kan uitdagend zijn. De wachttijd na de inseminatie – waarin je hoopt op een positieve zwangerschapstest – is vaak het zwaarst.

Wat als IUI niet werkt?

Als IUI niet succesvol is of als er sprake is van complexere vruchtbaarheidsproblemen, kan in-vitrofertilisatie (IVF) een optie zijn. Bij IVF worden eicellen uit de eierstokken gehaald en in een laboratorium bevrucht met zaadcellen. Na bevruchting worden de embryo’s enkele dagen in een gecontroleerde omgeving gekweekt voordat een of meerdere embryo’s terug in de baarmoeder worden geplaatst.

IVF is een intensief proces, zowel fysiek als emotioneel. Het begint met een hormonale stimulatie om meerdere eicellen te laten rijpen, gevolgd door een punctie om de eicellen te verzamelen. Na de bevruchting worden de embryo’s nauwlettend gevolgd. Soms wordt ervoor gekozen om de embryo’s door te laten groeien tot het blastocyst-stadium, ongeveer vijf dagen na bevruchting. Blastocysten hebben een hogere kans om zich in te nestelen in de baarmoeder, wat de kans op een succesvolle zwangerschap vergroot.

Voor mannen met ernstige zaadproblemen kan een aanvullende techniek worden gebruikt: intracytoplasmatische sperma-injectie (ICSI). Hierbij wordt een enkele zaadcel rechtstreeks in een eicel geïnjecteerd. Dit biedt een oplossing voor situaties waarin de zaadcellen onvoldoende beweeglijk zijn of in zeer kleine aantallen aanwezig zijn.

Gebruik van donormateriaal

Soms is het nodig om gebruik te maken van eiceldonatie of spermadonatie. Bij eiceldonatie worden eicellen van een donor gebruikt, bijvoorbeeld als de vrouw zelf geen eicellen meer produceert of als haar eicellen van onvoldoende kwaliteit zijn. Dit komt vaak voor bij vrouwen boven de 40 jaar of bij vrouwen die vroeg in de menopauze zijn geraakt.

Spermadonatie wordt meestal overwogen als de zaadkwaliteit van de partner zeer laag is of als er geen mannelijke partner is, zoals bij alleenstaande vrouwen. Donormateriaal wordt zorgvuldig geselecteerd en getest om de gezondheid en veiligheid te waarborgen. Het kan een emotioneel beladen keuze zijn, maar het biedt hoop aan veel mensen die anders geen biologische kinderen zouden kunnen krijgen.

Genetische tests en extra ondersteuning

In sommige gevallen is er een verhoogd risico op erfelijke aandoeningen. Stel je voor dat een van de ouders drager is van een genetische ziekte. In dat geval kan pre-implantatie genetische diagnostiek (PGD) worden toegepast. Dit is een genetische test die wordt uitgevoerd op embryo’s die uit IVF zijn ontstaan. Met PGD kunnen embryo’s worden geselecteerd die vrij zijn van de genetische aandoening, wat niet alleen de kans op een gezonde zwangerschap vergroot, maar ook gemoedsrust biedt.

Na de terugplaatsing van een embryo wordt vaak progesteron voorgeschreven. Dit hormoon helpt bij het opbouwen en onderhouden van een gezonde baarmoederwand, zodat een embryo zich goed kan innestelen. Het gebruik van progesteron is een belangrijk onderdeel van veel behandelingen, omdat het de kans op een succesvolle zwangerschap vergroot.

Het belang van leefstijl en alternatieve ondersteuning

Naast medische behandelingen zijn er ook andere manieren om je kansen op een zwangerschap te vergroten. Een gezonde leefstijl kan een groot verschil maken. Denk aan het eten van een uitgebalanceerd dieet, voldoende beweging en het vermijden van alcohol en nicotine. Stressmanagement speelt ook een belangrijke rol. Het is misschien niet de oplossing voor alles, maar stress kan een negatieve invloed hebben op je lichaam en cyclus.
Daarnaast krijg iemand in een fertiliteitstraject vaak te maken met emotionele en mentale uitdagingen. Een fertiliteitscoach kan je goed begeleiden door dit proces heen.

Sommige mensen vinden baat bij alternatieve therapieën, zoals massage. Hoewel het wetenschappelijke bewijs voor vruchtbaarheid massages in combinatie met vruchtbaarheidsbehandelingen beperkt is, kan het helpen om te ontspannen en het gevoel van controle terug te krijgen.

Een emotionele reis

Een fertiliteitstraject is niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een emotionele. De onzekerheid, de hoop en soms de teleurstelling kunnen zwaar wegen. Het is belangrijk om steun te zoeken, of dat nu bij je partner, familie, vrienden of een gespecialiseerde coach is. Veel ziekenhuizen en klinieken bieden ook psychologische begeleiding aan. Het belangrijkste is dat je iemand vindt waar het goed mee klikt.

Hoewel het proces soms lang en moeilijk kan zijn, is het belangrijk om te onthouden dat je niet alleen bent. Er zijn veel mensen die dezelfde reis maken, en er zijn steeds meer mogelijkheden en technieken beschikbaar om je te helpen je droom van ouderschap te verwezenlijken.

Het ‘ongemak’ van een onvervulde kinderwens

Een onvervulde kinderwens is een zwaar en vaak langdurig proces van verdriet, teleurstelling en soms ook van eenzaamheid. Het gemis van het ouderschap kan zich op verschillende manieren manifesteren, van pijnlijke fysieke behandelingen tot het onophoudelijke verlangen naar iets dat maar niet lijkt te komen. Het verwerken van dit verlies is niet gemakkelijk, vooral als de omgeving niet goed begrijpt wat er speelt. Wat vaak onderschat wordt, is het ongemak dat ontstaat bij het communiceren over een onvervulde kinderwens. Het is niet alleen moeilijk voor degene die hiermee worstelt, maar ook voor de mensen in de omgeving. Waarom is communicatie hierover zo ingewikkeld? En waarom is het zo belangrijk dat we er open over kunnen praten?

Het verdriet is niet zomaar weg

Een van de grootste misverstanden rondom een onvervulde kinderwens is het idee dat het verdriet vanzelf zal verdwijnen of dat het 'vanzelf wel beter wordt'. Maar verdriet is geen rechte lijn van pijn naar heling. Het is vaak een proces van op en neer gaan, met momenten van hoop, maar ook van diepe teleurstelling. De vrouw die elke maand opnieuw ontdekt dat ze niet zwanger is, of de man die samen met zijn partner ziet dat hun droom van ouderschap uitblijft, draagt dit verdriet met zich mee. Het is geen tijdelijke emotie die na een paar maanden verdwenen is. Het wordt in veel gevallen eerder een chronisch gevoel dat moeilijk te verwoorden is.

Wanneer iemand met een onvervulde kinderwens zich kwetsbaar opstelt en vertelt over haar of zijn verdriet, is het belangrijk dat dit serieus genomen wordt. Helaas is het vaak zo dat anderen het gesprek uit de weg gaan, niet weten wat ze moeten zeggen, of zelfs proberen het verdriet weg te moffelen met goedbedoelde opmerkingen zoals: "Jullie hebben vast nog tijd" of "Het komt wel goed". Deze reacties kunnen juist pijnlijker zijn, omdat ze het gevoel van gemis minimaliseren of het verdriet niet erkennen.

Waarom is communicatie zo moeilijk?

Het communiceren over een onvervulde kinderwens kan zowel voor degene die het meemaakt als voor de ander ongemakkelijk zijn. Er is geen gemakkelijke manier om te praten over een thema dat gepaard gaat met zoveel emoties en onuitgesproken verlangens. Vaak weet degene die het verdriet ervaart niet hoe ze haar gevoelens in woorden moet uitdrukken, of is ze bang voor het oordeel van anderen. Ze wil niet altijd maar het slachtoffer zijn van haar situatie, maar tegelijkertijd is de pijn er wel. Dit conflict maakt het lastig om open te zijn.

Aan de andere kant staan degenen die proberen te reageren. Vaak willen ze troost bieden, maar weten ze niet goed hoe ze dat moeten doen zonder de situatie te bagatelliseren of ongemak te veroorzaken. De neiging om het verdriet 'goed te praten' is een manier om zelf het ongemak te vermijden. Mensen zijn geneigd om iets te zeggen om de stilte te doorbreken, maar daardoor wordt het probleem niet werkelijk erkend.

Het is precies hierin dat effectieve communicatie een sleutelrol speelt. Het is belangrijk dat zowel degene die met een onvervulde kinderwens kampt als de mensen in haar omgeving leren om open, eerlijk en met respect met elkaar te communiceren.

De rol van communicatie bij verdriet en verlies

Als fertiliteitscoach en counselor zie ik dagelijks hoe belangrijk het is om een ruimte te creëren waarin iemand echt kan spreken over haar emoties en haar situatie. Als coach maak ik gebruik van verschillende methodieken die helpen om de communicatie open en helder te houden. Het begint altijd met actief luisteren. Dit betekent dat je niet alleen hoort wat de ander zegt, maar ook de emoties en het onderliggende gevoel begrijpt. Dit vraagt om volledige aandacht en het vermogen om zonder oordeel aanwezig te zijn.

Open vragen kunnen wonderen doen in gesprekken over verdriet en verlangen. In plaats van de ander te vragen "Waarom is het nu nog niet gelukt?" kan je beter vragen stellen als "Hoe voel je je vandaag over het proces?" of "Wat is het moeilijkste moment voor jou op dit moment?" Deze vragen geven ruimte voor de ander om haar verhaal te delen zonder zich beoordeeld te voelen. Dit is cruciaal in het proces van heling.

Daarnaast helpt het als mensen in de omgeving zich meer bewust worden van het effect van hun woorden. Het is belangrijk om in de ik-vorm te spreken. Bijvoorbeeld: "Ik vind het moeilijk dat het je pijn doet, en ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen." Dit voorkomt dat de ander het gevoel krijgt dat haar verdriet afgewezen wordt, en biedt ruimte voor een gesprek dat het ongemak vermindert.

Het belang van wederzijds begrip

Een onvervulde kinderwens kan leiden tot isolement. Het is vaak moeilijk om anderen te laten begrijpen hoe het is om deze strijd elke dag opnieuw aan te gaan. Als er geen ruimte is voor open communicatie, kan er een kloof ontstaan tussen degene die het verdriet ervaart en haar omgeving. Dit maakt het nog moeilijker om steun te vinden of zelfs maar gehoord te worden. Het is daarom belangrijk dat mensen zich bewust worden van de impact van hun woorden en dat ze niet proberen het verdriet te verbergen of te minimaliseren. Het is niet de bedoeling om het verlies 'weg te praten', maar om te erkennen dat het verdriet er is en dat het recht heeft om gehoord te worden.

Als iemand in je omgeving met een onvervulde kinderwens worstelt, wees dan niet bang om het onderwerp aan te snijden, zelfs als het ongemakkelijk is. Een eenvoudige vraag zoals "Hoe gaat het vandaag?" kan het gesprek openen. De bereidheid om te luisteren, zonder te oordelen of snel met oplossingen te komen, kan wonderen doen. Dit helpt niet alleen degene die het verdriet meemaakt, maar ook de relatie met deze persoon versterken.

Wat kunnen we doen?

De pijn van een onvervulde kinderwens is niet snel verdwenen. Het is een proces van rouwen, hoop en soms zelfs van acceptatie. Het is belangrijk om, in plaats van het ongemak uit de weg te gaan, het gesprek aan te gaan, ruimte te geven voor emoties en actief te luisteren. Als we leren om met open vragen, empathie en begrip te communiceren, kunnen we het ongemak verminderen en elkaar steunen in dit moeilijke proces.

Als fertiliteitscoach kan ik helpen bij het navigeren door deze moeilijke gesprekken. Ik bied begeleiding bij het leren van effectieve communicatie, het omarmen van verdriet, en het vinden van manieren om het verlies te integreren in het dagelijks leven. Door een veilige omgeving te creëren waarin emoties gedeeld kunnen worden zonder oordeel, wordt het makkelijker om met de pijn om te gaan en de volgende stappen in het proces te zetten.

Het gaat erom elkaar te ondersteunen, zonder de ander te dwingen om te moeten 'genezen'. Het is een proces dat tijd en ruimte nodig heeft, maar door middel van open communicatie kunnen we dit verdriet een beetje samen dragen.

Stress en burn-out zijn veelvoorkomende uitdagingen in de moderne wereld, maar er is één krachtig instrument dat we allemaal tot onze beschikking hebben om deze hindernissen te kunnen overwinnen, namelijk onze mindset. Amy Cuddy, een vooraanstaand sociaal psycholoog en auteur van het boek: "Presence", leert ons hoe onze houding onze mindset beïnvloed en dit direct weerslag heeft op ons welzijn en succes.

De kracht van je houding en mindset

Amy Cuddy's werk draait om het idee dat onze houding en gedachten onze fysiologie kunnen beïnvloeden en ons kunnen helpen stress en burn-out te overwinnen. Ze benadrukt het belang van het aannemen van een 'power pose' om zelfvertrouwen te vergroten en stress te verminderen. Want zegt Amy Cuddy:

• "Je lichaamstaal beïnvloedt niet alleen hoe anderen je zien, maar ook hoe je jezelf ziet."

• "Kleine aanpassingen aan je lichaamstaal kunnen een grote impact hebben op je gemoedstoestand."

Je lichaamstaal beïnvloedt hoe anderen en jij jezelf gaan zien.

Amy Cuddy's onderzoek toont aan dat non-verbale signalen, zoals houding, gezichtsuitdrukkingen en gebaren, een krachtige rol spelen bij hoe anderen ons waarnemen. Wanneer we ons zelfverzekerd en assertief gedragen, stralen we dat uit naar anderen, en dit kan leiden tot positievere reacties en interacties. Bijvoorbeeld, als je tijdens een spannende sollicitatiegesprek rechtop zit, oogcontact maakt en rustig spreekt, kom je over als iemand die zelfverzekerd en bekwaam is, wat je kansen op de baan kan vergroten.

En het mooie is, dat niet alleen anderen jou op een bepaalde manier gaan zien, maar dit ook direct weerslag heeft op hoe jij jezelf gaat zien. Het is een wisselwerking tussen actie-reactie.

In de bijbel staat een mooie quote die zegt: ‘Zoals een mens denkt, zo is hij’.
Dit zou betekenen dat we altijd te maken hebben met een never ending cirkel tussen hoe we denken, wat we voelen en wat we doen.
De zogeheten Think-Do-Feel cirkel. 

Wil jij je mindset veranderen maar weet je niet hoe?

Het allerbelangrijkste om je mindset echt aan te kunnen passen is om te starten met de manier waarop jij denkt OF je gaan gedragen naar de manier waarop je wilt leren denken. Heel simpel gezegd betekent dit: het trainen & aanpassen van je denken en een houding gaan aannemen, zelfs als je emoties nog niet meegaan. 

Kleine aanpassingen aan je lichaamstaal hebben grote impact op je gemoedstoestand

Amy Cuddy's beroemde onderzoek over 'power poses' toont aan dat zelfs tijdelijke en subtiele aanpassingen aan je lichaamshouding je gemoedstoestand en zelfvertrouwen kunnen beïnvloeden. Bijvoorbeeld, als je jezelf in een "power pose" plaatst, zoals handen in de lucht steken of op de rand van een tafel leunen met je borst vooruit, kun je jezelf daadwerkelijk zelfverzekerder gaan voelen, zelfs als je dat oorspronkelijk niet was.

Wanneer je jezelf in een krachtige en open lichaamshouding plaatst, kan dit je testosteronspiegel verhogen (het zelfvertrouwenshormoon) en je cortisolspiegel verlagen (het stresshormoon). Hierdoor voel je je mentaal sterker en minder gestrest. Deze kleine aanpassingen kunnen een groot verschil maken in hoe je jezelf ziet en hoe je je voelt.

Bijvoorbeeld, stel je voor dat je je voorbereidt op een belangrijke presentatie. Als je nerveus bent, kun je bewust een 'power pose' aannemen, zoals met je handen op je heupen staan en je borst naar voren duwen. Dit kan je een gevoel van zelfverzekerdheid geven en je helpen om de spanning te verminderen voordat je begint te spreken.

Deze basisbeginselen van Amy Cuddy benadrukken hoe krachtig lichaamstaal is in zowel hoe anderen ons zien als hoe we onszelf zien en voelen. Door bewust te zijn van onze lichaamstaal en kleine aanpassingen te maken, kunnen we onze gemoedstoestand en zelfvertrouwen positief beïnvloeden, wat kan leiden tot meer succes en welzijn in diverse situaties.

6 praktische tips om te starten met het aanpassen van je mindset

1. Neem tijd voor jezelf

Begin je dag met een paar minuten rust en stilte. Dit geeft je de gelegenheid om je gedachten te ordenen en je dag met een positieve mindset te beginnen.

2. Ademhalingsoefeningen

Diepe ademhalingsoefeningen kunnen je helpen om stress te verminderen en je geest te kalmeren. Probeer in te ademen door je neus gedurende vier tellen, vast te houden gedurende vier tellen, en uit te ademen door je mond gedurende vier tellen.

3. Positieve affirmaties

Herhaal positieve affirmaties voor jezelf, zoals "Ik ben sterk" of "Ik kan dit aan." Deze herinneringen aan je eigen kracht kunnen je zelfvertrouwen vergroten.

4. Visualisatie

Stel jezelf voor in een situatie waarin je succesvol bent en je vol vertrouwen voelt. Deze vorm van mentale repetitie kan je helpen om je mindset te verschuiven naar een positieve en zelfverzekerde staat.

5. Dankbaarheidsdagboek

Houd een dagboek bij waarin je dagelijks drie dingen opschrijft waar je dankbaar voor bent. Dit kan je helpen om je te concentreren op positieve aspecten van je leven, zelfs te midden van stressvolle situaties.

6. Lichaamsbeweging
Neem de tijd voor lichaamsbeweging, zelfs als het maar een korte wandeling is. Fysieke activiteit kan je humeur verbeteren en stress verminderen.

Loop jij al te lang rond met stress of burn-out?

Als je merkt dat je worstelt met stress en burn-out en hulp nodig hebt bij het aanpassen van je mindset, ben je bij ons aan het juiste adres. Bij Renewed Life Coaching zijn we gespecialiseerd in het begeleiden van mensen zoals jij bij het herwinnen van balans en welzijn in hun leven. Onze stress- en burn-out coaching helpt je om je krachtigste zelf te worden en je leven te transformeren.

Stress & Burn-out Coaching

Aarzel niet om contact met ons op te nemen voor meer informatie en om te ontdekken hoe we je kunnen ondersteunen op je reis naar herstel en vernieuwing. Samen kunnen we de kracht van je mindset ontketenen en de weg effenen naar een leven dat vrij is van stress en burn-out.

RENEWED LIFE COACHING - STRESS & BURN OUT

Ongewenste kinderloosheid is een diepgaande, vaak traumatische levenservaring die zowel individuen als paren kan raken. Hierdoor kan het een scala aan gevolgen hebben.
De confrontatie met onvervulde verwachtingen en het verlies van de gehoopte toekomst kunnen leiden tot complexe gevoelens van rouw en verlies. Het algehele toekomstperspectief verandert ongewild.
Hierdoor is de emotionele, maar ook de sociale impact van ongewenste kinderloosheid enorm. 

Deze emotionele en sociale impact wordt vaak onderschat op het moment dat individuen en stellen een keus maken om een fertiliteitstraject te starten.
Hoop, is de eerste emotie die zij vaak ervaren. Logisch, want het maakt dat het toekomstperspectief nog even niet aangepast hoeft te worden. Er is namelijk nog hoop! Want, wie weet.. raak je toch nog zwanger door middel van behandelingen! 

Veelal weten zij niet dat er, ondanks dat er veel hoop is, tijdens een fertiliteitstraject ook vele andere emoties om de hoek komen kijken. Vaak wordt de impact van deze emoties niet benoemd door desbetreffende artsen en zijn zij vooral gericht op de lichamelijke begeleiding van het zwanger worden. 

Ik ben ongewenst kinderloos, en dat heeft gevolgen.

De emotionele reis van ongewenste kinderloosheid kan variëren van verwarring en verdriet tot woede en schuldgevoelens. Individuen kunnen worstelen met zelftwijfel en een gevoel van doelloosheid ervaren wanneer hun verwachtingen worden verstoord. Relaties kunnen onder druk komen te staan en communicatieproblemen kunnen ontstaan naarmate paren verschillend omgaan met hun gevoelens.

Ook lijkt de wereld om hen heen niet stil te staan. Familieleden en vrienden worden wel zwanger en de afstand tussen elkaar wordt (vaak ongewild) steeds groter.
Waar jij heen en weer wordt geslingerd tussen hoop en vrees, teleurstelling en onzekerheid, gaat de wereld om je heen door. Ze groeit, bloeit en lijkt zich niet te bekommeren om jouw traject. 

Onbegrip en onwetendheid van de wereld om je heen kan ervoor zorgen dat je verstrikt raakt in een isolement. En ondertussen wordt je lichaam rustig blootgesteld aan hormooninjecties en inwendige onderzoeken. Dit kost allemaal al enorm veel energie, maar het kost je eigenlijk vooral noodzakelijke verwerking. Deze verwerking, of beter gezegd, het leren omgaan met het proces, wordt vaak geen of te weinig aandacht aan besteedt.

Dit klinkt allemaal ineens niet meer zo gezellig en hoopvol? Of wel?

Toch is er hoop. Want als jij aandacht durft te geven aan jouw emotionele gezondheid tijdens dit proces zal het je zelfs kunnen verrijken. Ondanks alle heftige en onverwachte emoties, leer je, groei je en kom je steeds meer tot jouw volledige potentieel.  

Hoe ga ik emotioneel in balans door mijn fertiliteitstraject heen?

Tips voor persoonlijke groei en begeleiding

1. Erken en accepteer je emoties

Het is van vitaal belang om je emoties te omarmen, hoe verwarrend of overweldigend ze ook kunnen lijken. Door jezelf toestemming te geven om te voelen, kun je een basis leggen voor (sneller) herstel.

2. Creëer ruimte voor communicatie

Open en eerlijke communicatie met je partner over je gevoelens kan de basis leggen voor begrip en steun. Door samen door deze uitdaging te gaan, kunnen jullie je band versterken.
Maar ook in de relaties om je heen kan het heel verstandig zijn open een eerlijk te communiceren.
Alleen kan deze communicatie ook erg ingewikkeld zijn. Het is daarom verstandig om hier professionele hulp bij te zoeken. 

Ja, ik kies voor persoonlijke groei en begeleiding tijdens mijn fertiliteitstraject!

3. Verken persoonlijke groei

Gebruik deze periode om jezelf beter te leren kennen. Ontdek nieuwe interesses, herontdek oude hobby's, sport en investeer vooral in je persoonlijke groei los van je kinderwens. Af en toe even afleiding van de moeilijke situatie is gewenst. Het kan aanvoelen als het even ‘op adem komen’. 

4. Zoek steun in je omgeving

Lotgenoten kunnen waardevolle steunbronnen zijn. Deel je verhaal met de mensen die je vertrouwt en laat hen deel uitmaken van je proces. Je hoeft het allemaal niet alleen te doen. Er zijn (helaas) velen ervaringsdeskundigen, die weten wat het is om dit traject te doorlopen.

5. Profiteer van professionele begeleiding

En eigenlijk de belangrijkste tip: een gekwalificeerde coach of therapeut kan je begeleiden bij het begrijpen en beheersen van je emoties. Ze kunnen je helpen gezonde coping strategieën te ontwikkelen en je veerkracht te vergroten. Als je dat persoonlijke proces durft aan te gaan, zal je zien dat jij alleen maar beter en sterker uit dit proces komt dan dat je erin stapte. 

De rol van professionele begeleiding bij verminderde vruchtbaarheid

De hulp van een professionele coach of therapeut kan een keerpunt zijn in het proces van omgaan met ongewenste kinderloosheid. Ze kunnen een veilige en ondersteunende omgeving bieden waarin je je emoties kunt verkennen en manieren kunt ontdekken om ermee om te gaan. Door te werken aan je mentale en emotionele welzijn, kan je veerkracht opbouwen en een positieve kijk op de toekomst ontwikkelen.

Ongewenste kinderloosheid is een emotioneel complexe reis die unieke uitdagingen met zich meebrengt. Het erkennen van je emoties, het investeren in communicatie, het omarmen van persoonlijke groei en het benutten van professionele begeleiding zijn cruciale stappen in het vinden van veerkracht en welzijn te midden van deze uitdagingen. Ongeacht de uitkomst, zal jij de kracht vinden om te groeien.

Meer informatie over professionele begeleiding tijdens jouw proces van ongewenste kinderloosheid?

‘Jouw persoonlijke reis naar veerkracht’

Het pad van vruchtbaarheidsbehandelingen kan emotioneel en uitdagend zijn. Naast de fysieke en mentale aspecten van het proces, kunnen ook de goedbedoelde maar soms ongepaste opmerkingen en ongevraagde adviezen van anderen extra stress veroorzaken. In dit artikel willen we graag de nadruk leggen op de kracht van zelfzorg en het hanteren van deze situaties met veerkracht. Ik, Esther Ruijgrok, deel mijn persoonlijke ervaringen en reik tools aan om je te helpen omgaan met lastige opmerkingen tijdens je fertiliteitstraject.

De 10 meest bekende opmerkingen en adviezen:

1. Het gebeurt vanzelf wanneer je ontspant
Het omgaan met het idee dat ontspanning de sleutel tot conceptie zou zijn. 

2. Kinderen hebben is ook niet alles!
Het omgaan met het advies vanuit eigen perspectief. Het niet kunnen indenken wat ongewenste kinderloosheid werkelijk kan betekenen voor iemands leven. 

3. Waarom adopteer je geen kind? Er zijn genoeg kinderen die op liefde wachten!
Het hanteren van de suggestie om een andere route te nemen, zoals adoptie. Ze impliceren dat je een keus hebt om je probleem op te lossen.

4. Je moet gewoon geduld hebben
Omgaan met het ongeduld van anderen en de implicatie dat geduld de enige benodigde factor is.

5. Misschien is het gewoon niet meant to be
Het omgaan met opmerkingen die de hoop en wens om een kind te krijgen ondermijnen.

6. Probeer eens dit speciale voedingspatroon of supplement
Het hanteren van ongevraagd advies over voeding en supplementen.

7. Je moet gewoon positief denken
Omgaan met de suggestie dat positief denken de oplossing is voor ongewenste kinderloosheid.

8. Mijn moeder, tante, nichtje heeft dit ook meegemaakt en zij deed dit, en dit en dat…
Het omgaan met het goedbedoelde advies door ervaringen van anderen te delen. Zo proberen ze een positieve draai te geven aan jouw verdriet.

9. Misschien moet je je levensstijl veranderen
Het hanteren van opmerkingen die suggereren dat je levensstijl de oorzaak kan zijn van ongewenste kinderloosheid.

10. Er zijn ergere dingen in het leven
Het omgaan met opmerkingen die de impact van ongewenste kinderloosheid minimaliseren.

De kracht van bewustwording

Het eerste en belangrijkste aspect is bewustwording van je eigen gevoelens. Het is normaal om emotioneel geraakt te worden door opmerkingen en adviezen die je als kwetsend of ongepast ervaart. Sta jezelf toe om deze emoties te voelen en erken dat je recht hebt op je eigen gevoelens.

Zelfzorg als prioriteit

Tijdens je fertiliteitstraject is zelfzorg van cruciaal belang. Ik spreek dan even niet over je vruchtbaarheid, maar wel over je emotionele gezondheid. Neem regelmatig de tijd om te ontspannen, jezelf te verwennen en activiteiten te doen die je energie geven. Het opbouwen van veerkracht begint bij het creëren van een stevige basis van zelfzorg. Jij bent belangrijk.

Communicatie en grenzen stellen

Wees niet bang om je grenzen duidelijk aan te geven. Leer assertief te communiceren en laat anderen weten wat je wel en niet prettig vindt om te bespreken. Zeg bijvoorbeeld: "Bedankt voor je betrokkenheid, maar ik zou het fijn vinden als we het over andere onderwerpen hebben." Het stellen van grenzen helpt je controle te behouden over je eigen emoties en privacy.

Informeer en deel selectief

Overweeg om selectief te zijn in het delen van informatie over je fertiliteitstraject. Je bent niet verplicht om iedereen in je omgeving op de hoogte te stellen. Kies zorgvuldig wie je vertrouwt en met wie je jouw reis wilt delen. Het kan ook nuttig zijn om jezelf goed te informeren over vruchtbaarheidskwesties, zodat je zelfverzekerder kunt reageren op onjuiste opmerkingen.

Het vermogen om te kiezen

Herinner jezelf eraan dat je het recht hebt om te kiezen welke opmerkingen je wel of niet aangaan. Je kunt ervoor kiezen om een opmerking te negeren, simpelweg bedanken voor het advies, of een rustige uitleg geven over waarom de opmerking ongepast is. Het is jouw keuze hoe je reageert, op een manier die jou het beste ondersteunt.

Steun zoeken bij lotgenoten

Het kan enorm waardevol zijn om steun te zoeken bij mensen die een vergelijkbaar traject doormaken. Sluit je aan bij een ondersteuningsgroep, online community of praat met anderen die begrijpen wat je doormaakt. Samen kunnen jullie ervaringen delen, elkaar aanmoedigen en tips uitwisselen voor het omgaan met lastige opmerkingen.

Een fertiliteitstraject kan al uitdagend genoeg zijn zonder de extra last van ongepaste opmerkingen en ongevraagd advies van anderen. Het is belangrijk om jezelf te herinneren dat je de kracht hebt om met deze situaties om te gaan. Door bewustwording, zelfzorg, communicatie, het stellen van grenzen en het zoeken van steun, kun je veerkracht opbouwen en jezelf beschermen tegen negatieve invloeden. Laat jezelf niet definiëren door de opmerkingen van anderen, maar focus je op je eigen reis naar het vervullen van je kinderwens.

Remember, you are strong, and you are not alone. 💚

Artikel van Esther Ruijgrok, Infertiliteit & Rouw & Verlies-coach bij Renewed Life Coaching.

Voor meer informatie en ondersteuning, bezoek onze website.

Een fertiliteitstraject is een enorme rollercoaster. Een rollercoaster voor je lichaam maar ook zeker je mentale gesteldheid. Van angst naar hoop, van opluchting naar enorme teleurstelling en alles ertussen. Het is een bijna onmenselijke taak om dit traject zonder kleerscheuren te kunnen doorlopen. Niet voor ieder persoon is er een positief resultaat na een jarenlang gevecht tegen onvruchtbaarheid of subfertiliteit. 

Het is dan ook meer dan logisch dat de persoon die een fertiliteitstraject doorloopt emotionele steun kan gebruiken.
Je kunt websites vol met ervaringen lezen. Denk bijvoorbeeld aan freya.nl of oudersvannu.nl. Het stikt van chats over de lichamelijke bijwerkingen en gevoelens. Allemaal zittend in dezelfde rollercoaster, zich met alle macht proberen vast te houden aan een stukje zekerheid en antwoorden.
Maar het komt altijd weer op hetzelfde neer. De lichamelijke kwaaltjes betekent ofwel dat je zwanger bent ofwel dat je menstruatie gaat aanbreken.

Toch blijft de zucht naar herkenning en duidelijkheid sterk aanwezig. En dat is natuurlijk helemaal logisch.
1. je staat vaak strak van de (kunstmatige) hormonen, 2. je bent nog niet eerder zo dichtbij een zwangerschap geweest 3. je wordt een periode intensief gemonitord en je bent hierdoor enorm bewust van wat er gebeurt in je lichaam en 4. iedereen heeft een vorm van controle nodig in zijn of haar leven, dus hoe meer we kunnen uitzoeken hoe meer rust dit kan geven.

Dit artikel is vooral gericht op het moment van AFWACHTEN. Want, na alle toeters en bellen van hormoon prikken, echo’s en de punctie, heeft de terugplaatsing van een embryo of cryo eindelijk plaatsgevonden en is het enkel nog afwachten geblazen tijdens je IVF traject.
(naast het zetten van evt. utrogestan of het injecteren van progesteron) 

MAAR hoe moet je nu in vredesnaam ‘gewoon’ wachten na een periode van enorme controle en check-ups?

 Lees snel onderstaande 3 tips voor wat duidelijkheid en overzicht tijdens jouw wachtweken!

do’s en don'ts tijdens jouw wachtweken in je IUI of IVF traject

1. Laat je niet gek maken

Om je een klein beetje te helpen overzicht te kunnen bewaren tijdens deze wachtweken hebben wij zoveel mogelijk de meest besproken bijwerkingen van de IVF ervaringsdeskundigen en hun hormonen voor je op een rijtje gezet:

Je bent zwanger! OF niet zwanger!	Kunstmatige cyclus (bijwerkingen)	Natuurlijke cyclus (symptomen)
vermoeidheid	vermoeidheid	vermoeidheid
zeurende opgeblazen buikpijn	zeurende opgeblazen buik	krampen
steekjes in eierstokken/banden of baarmoeder	stekend/zeurend of weeïg gevoel in baarmoeder en eierstokken	stekend/zeurend gevoel in baarmoeder en/of eierstokken
pijnlijke (opgezette) borsten	pijnlijke (opgezette) borsten	pijnlijke (opgezette) borsten
misselijkheid	misselijkheid	gevoel dat menstruatie aanbreekt
gevoel dat menstruatie aanbreekt	gevoel dat de menstruatie aanbreekt	nog helemaal geen lichamelijke bijwerkingen
zichtbare blauwe aderen op borsten	zichtbare blauwe aderen op borsten	roze of bruine afscheiding of kleine bloeding tijdens periode van innesteling
warme/brandende baarmoeder	warme/brandende baarmoeder	toename witte afscheiding
toename witte afscheiding	toename witte afscheiding
weinig of nog helemaal geen lichamelijke bijwerkingen	weinig lichamelijke bijwerkingen
roze of bruine afscheiding of kleine bloeding tijdens periode van innesteling	roze of bruine afscheiding of kleine bloeding tijdens periode van innesteling
metaalsmaak in de mond	metaalsmaak in de mond
	pijn/ blauwe plekken rondom injectieplek

Je kunt goed zien in dit overzicht, dat alle bijwerkingen zowel positief nieuws als negatief nieuws kan betekenen. Note: alle lichamelijke bijwerkingen verschilt enorm per persoon. De ene heeft ze allemaal, de ander voelt helemaal niets. Bij extreme klachten, neem dan direct contact op met je behandelend arts.

Dit overzicht kan je helpen om alles wat je voelt iets te relativeren en eventuele bezorgdheid en angst te parkeren. Omdat het monitoren en checken van al je symptomen en bijwerkingen helaas niet gaat helpen om duidelijkheid te krijgen. Het afnemen van een zwangerschapstest of bloedtest is het enige wat je uiteindelijk het antwoord gaat geven. En ja, dat is enorm frustrerend! 

2. Zoek steun

We noemde net al de online community voor mensen die een IUI of IVF traject doorlopen. Er is nog een grote emotionele eenzaamheid rondom een nog onvervulde kinderwens. Het aangaan van een fertiliteitstraject vraagt lichamelijk maar bovenal emotioneel heel veel van je.
Vooral Freya is een mooie organisatie die de mogelijkheid biedt om lotgenoten aan elkaar te verbinden. Dit kan je enorm helpen om te navigeren door al je emotionele gevoelens en hierdoor steun kunt ervaren.  Zoek lotgenoten zeker op als je je eenzaam voelt en steun en herkenning kunt gebruiken.

Wat enorm kan helpen is om op zoek te gaan naar mensen die hun IVF traject al achter de rug hebben. Er zijn veel ervaringsdeskundigen die hun pijn hebben weten om te zetten in dankbaar werk en hierdoor een enorme steun kunnen zijn voor anderen!
Neem eens een kijkje bij Renewed Life Coaching. Dit is een coaching praktijk wat zich specifiek richt op het begeleiden en ondersteunen van individuen en stellen die door een fertiliteitstraject gaan.
Hun coaches en counselors hebben zelf een persoonlijke ervaring gehad m.b.t. infertiliteit & vruchtbaarheidsproblemen en hebben precies dezelfde emoties en gevoelens gekend als waar jij nu middenin zit. Ze kennen de klappen van de zweep maar weten bovenal hoe jij de wachtweken kunt overleven! 

Of zoek een vertrouwenspersoon. Het kan fijn zijn om een vriend of vriendin te vragen je vertrouwenspersoon te zijn in deze periode. Iemand waarbij jij, ongefilterd, al je emoties kunt uiten. Je kunt de ander vragen om niet te komen met advies, maar enkel te luisteren en eventueel even een arm om je heen te slaan. Het uiten van je emoties kan jou ontzettend helpen om gezond door dit traject heen te komen. Een buddy waar je tegen kan zeuren, schreeuwen, huilen maar ook bij kunt lachen om alle gênante momenten.

Waarom is ondersteuning tijdens je fertiliteitstraject zo belangrijk?

3. Zorg voor een goed balans tussen ritme en ontspanning & fun

Tijdens de wachtweken is het soms zoeken naar een balans tussen ontspanning maar ook het aanhouden van een gezond ritme. Teveel rust betekent ook dat je veel kans hebt om te kunnen gaan piekeren over alles wat je ervaart en je hierdoor juist veel stress kunt gaan ervaren.
Maar teveel opgaan in je alledaagse werkzaamheden kan ook weer onrust opleveren. Vaak kosten alle extra hormonen al ontzettend veel energie. Zoek daarom een goed balans in het aanhouden van een gezond ritme en de mogelijkheid tot ontspanning en fun.

Laten we zeggen dat je ongeveer 2 weken in de wachttijd zit. Je kunt bijvoorbeeld een weekendje weg plannen en de dingen doen waar jij ontzettend blij van wordt. De rest van de week kan je dan weer lekker in je werkritme blijven en hier wat afleiding in vinden. Zo vind jij balans tussen ritme en ontspanning.

Of plan een heerlijk dagje weg met vrienden, ga een goede film kijken in de bioscoop. Het is soms even zoeken, want eerlijk is eerlijk, je emoties zullen er gewoon zijn. Schrik hier niet van. Voel wat je voelt en gun jezelf wat ontspanning en wat plezier. 

Hoe kan jij je grenzen bewaken tijdens je IVF traject?

Wil jij meer lezen over alles rondom IVF? Lees de publicaties van Esther Ruijgrok.
Zij schrijft veel over de ervaringen rondom infertiliteit en vruchtbaarheidsproblemen. Ben jij bang dat je onvruchtbaar bent? Of wil je graag praten over alle uitdagingen rondom jouw kinderwens?
Neem contact op met Renewed Life Coaching voor ondersteuning tijdens jouw fertiliteitstraject.