GASTBLOG - Joanne Amse.
Allesbehalve feest.
Tijdens de feestdagen draait alles om het gezellig samen zijn met je gezin en (kleine) kinderen. De spannende tijd van de Sinterklaasintocht en het Sinterklaasjournaal. De speciale kersttafel voor de kleinkinderen met een kleurplaat als tafelkleed. Om twaalf uur je slaperige kinderen wakker maken om samen vuurwerk te kijken en verwachtingsvol te proosten op het nieuwe jaar.
De feestdagen zijn voor ons allesbehalve leuk, gezellig en een feest. Wij zijn met ons tweeën nog geen gezin. Wij hebben nog geen kleine kinderen die in Sinterklaas geloven en aan de speciale kersttafel zitten. En het einde van het jaar is voor ons zeker geen feestmoment om hoopvol op te proosten.
In plaats daarvan is het een pijnlijk realisatiemoment van weer een klotejaar in het traject: weer niet zwanger, weer geen kind en weer niets om te vieren. Weer een jaar waarin de zin “Dit jaar wordt het ons jaar” niet op ons van toepassing is. Weer een jaar waarin het verdriet heeft gewonnen van de hoop. Het verdriet om wat er dit jaar had moeten gebeuren, maar wat weer niet is gebeurd.
En het allerergste: de angst dat het volgend jaar weer precies hetzelfde zal zijn. Ik wou dat dit jaar anders was...
“Ik wou dat dit jaar anders was.”
Mijn naam is Joanne. Ik ben 38 jaar en woon in Utrecht. Samen met mijn man Jochem zitten we al bijna 5 jaar in het traject om onze grootste wens voor een kindje uit te laten komen. Na 7 puncties, 12 terugplaatsingen en 1 miskraam is onze wens helaas nog niet in vervulling gegaan. Onze wens is nog steeds zo groot dat we elke keer opnieuw al onze kracht en moed bij elkaar rapen om door te blijven gaan. Dit traject daagt mij uit op mijn grootste uitdagingen en overtuigingen. Door blogs te schrijven probeer ik deze rollercoaster van emoties, gedachten en gevoelens onder woorden te brengen. Van hoop en verlangen tot aan teleurstelling en verdriet en weer terug. Hopelijk helpt het jou om (h)erkenning en betekenis te vinden in alles wat je nu doormaakt.
Veel liefs,
Joanne