Wat als je leven ineens draait om echo’s, follikels en wachten op uitslagen die alles kunnen bepalen?
Joanne neemt je in haar nieuwste blog mee in een spannend onderdeel van haar fertiliteitstraject: de controle echo’s. Hoop, twijfel, cijfers die alles zeggen… en toch ook weer niet.
BLOG #3
De controle echo’s
Na de Decapeptyl spuit maken we ons op voor een flink aantal ritjes naar Gent op en neer voor de controle echo’s. De controle echo’s vinden sowieso plaats op dag 1, dag 8 en dag 10 van de cyclus. Daarna is het per dag bekijken hoe het ervoor staat.
De eerste controle echo op dag 1 van mijn cyclus stelt eigenlijk niet zoveel voor als je het mij vraagt. Hiermee willen ze kijken of de Decapeptyl zijn werk doet, zodat de stimulatiefase kan worden opgestart. Met andere woorden: het baarmoederslijmvlies moet mooi dun zijn en de follikels moeten klein zijn. Ik voel me net een zelfopgeleide gynaecoloog nu ik dit zo opschrijf. Nou, ik kan je zo ook wel vertellen dat de Decapeptyl zijn werk doet. Daar heb ik geen controle echo voor nodig. Waar ik normaal gesproken een echte koukleum ben en in bed mijn koude voeten met enige regelmaat tegen Jochems warme lichaam aan parkeer, ben ik nu echt een kacheltje. Ik lig als een zeester in bed en voel de zweetdruppeltjes langzaam langs mijn nek lopen. Dekbed op, dekbed af, koud, warm. Het nachtzweten en de opvliegers are real en zijn alvast een voorbode van de overgang over een paar jaar. Hopelijk laat deze nog een tijd op zich wachten! En de hoofdpijn, pfff dat is andere koek. De kopzorgen hebben me echt gevloerd de afgelopen dagen, letterlijk en figuurlijk. De eerste echo bevestigt datgene wat ik al wist: de Decapeptyl doet zijn werk. Op naar de stimulatiefase!
De tweede controle echo op dag 8 van mijn cyclus is de meest spannende echo. Tijdens deze echo gaan ze namelijk kijken hoeveel follikels er zijn gaan groeien. Dit geeft al een eerste indicatie van hoeveel mogelijke eitjes er in theorie uit zouden kunnen komen. Met nadruk op mogelijk, theorie en kunnen. Jochem en ik zijn allebei op van de zenuwen. In de wachtkamer zitten we elk in onze eigen bubbel gedachteloos te scrollen op onze telefoon om de tijd te doden. Na een kwartiertje worden we binnengeroepen en zoals gewoonlijk mag ik me direct uitkleden. “We gaan eens even kijken!” hoor ik de gynaecologe zeggen. Met een hartslag van 120 neem ik plaats in de stoel. Jochem komt naast mij staan en legt liefdevol zijn hand op mijn voorhoofd. Ze vraagt of ze me aan mag raken en geeft aan dat ik het moet zeggen als het pijn doet. Ik durf niet meer mee te kijken op het echo scherm, dus kijk ik angstvallig naar het plafond. Ik richt mijn blik op Jochems gezicht in de hoop iets aan hem te kunnen aflezen. We kijken elkaar hoopvol aan en voelen allebei hoe spannend dit is.
“Het baarmoederslijmvlies bestaat uit meerdere lagen en bouwt mooi op,” zegt ze. Inmiddels kan ik zinnen als deze wel dromen. Tot nu toe heb ik altijd nog een práchtig meerlaags baarmoederslijmvlies gehad, maar ja, daar koop ik tot nu toe nog helemaal niks voor! Dan gaat ze door naar de eierstokken, eerst links, dan rechts. Dit is het moment van de waarheid. Ik spits mijn oren en tel in mijn hoofd mee met het aantal klikjes. Met het echoapparaat meet de gynaecologe de diameters van de follikels op. Een rijpe follikel is tussen de 17 mm en 21 mm, dus daar gaan we voor! Hoe langer ze bezig is, hoe meer follikels er zijn om op te meten. Dus hoe meer klikjes, hoe beter.
Veel sneller dan dat ik wil zegt ze: “Dit was het, je mag je weer aankleden.” Ze haalt het echoapparaat uit me en ik kleed me weer aan. Op dat moment razen duizenden gedachten door m’n hoofd: “We zijn veel te snel klaar”; “Het is vast niet goed”; “Wat als er maar vijf follikels zijn?”; “Bij hoeveel follikels breken we de poging af?” Ik treuzel wat met aankleden, want ik ben nog niet klaar voor het slechte nieuws. Met een brok in mijn keel neem ik plaats naast Jochem. De gynaecologe draait het computerscherm naar ons toe. Op het scherm zie ik de bolletjes die elk een follikel voorstellen. In een nanoseconde tel ik snel het aantal bolletjes: het zijn er 11. Lang niet slecht!
Maar qua grootte liggen ze ver uit elkaar: zes follikels zijn kleiner dan 6 mm en de andere vijf follikels zijn al boven de 10 mm. Dan slaat de opluchting om in bezorgdheid. De grootste follikel is immers leidend voor de timing van de punctie. Dit wordt dus een hele lastige. Met gemixte gevoelens verlaten we het ziekenhuis. Het totaal aantal follikels is lang niet slecht, maar dan moeten de kleinste follikels nog wel gaan doorgroeien. Zo niet, dan wordt het wel weer heel erg magertjes. Hopelijk brengt de volgende echo meer duidelijkheid.
De derde controle echo vindt twee dagen later op dag 10 van mijn cyclus plaats. De laatste afspraakmogelijkheid was om 08.40 u, dus om 06.20 u zitten we alweer in de auto op weg naar Gent. Gelukkig hebben we een vrijwel lege snelweg, dus duwen we snel het asfalt voor ons uit op deze vroege zondagmorgen. Eenmaal in de behandelkamer begint hetzelfde riedeltje weer opnieuw: uitkleden, naar het plafond staren, follikels opmeten, aankleden en bolletjes tellen. Alle follikels zijn gegroeid, maar het verschil tussen de grote en kleine follikels is niet kleiner geworden. Het echobeeld is dus nog steeds onduidelijk. Dit betekent dat mijn bloedwaarden doorslaggevend zullen zijn voor de timing van de punctie.
Omdat we geen onnodige medicatie willen kopen à la € 160,- per spuit, besluiten we in Gent te blijven om te wachten op de uitslag van de bloedwaarden. Vijf minuten verderop, in het dichtstbijzijnde Van der Valk hotel, slaan we ondertussen onze werklaptop open. Onder het genot van een kopje thee van een schamele € 5,50 en een klein weckpotje met yoghurt en granola van € 8,00 verdrijven we de wachttijd.
Om 12.00 u hebben we nog steeds niks gehoord en besluiten we terug naar het ziekenhuis te gaan. De ziekenhuisapotheek is in het weekend immers tot 13.00 u open, dus er is enige haast bij geboden. Enigszins geïrriteerd over het lange wachten loop ik om 12.30 u bij de vroedvrouw naar binnen om te vragen of de bloeduitslag al binnen is. De uitslag is binnen, maar deze is nog niet gevalideerd door de arts van dienst. Na nogmaals uitleggen waarom we het echt nu moeten weten, neemt ze telefonisch contact op met haar collega.
Toen kwam het verlossende antwoord: ik mag stoppen met de stimulerende medicatie. Vanavond moet ik de Ovitrelle spuiten die de eisprong opwekt en de punctie zal dinsdag zijn. Deze boodschap brengt me toch enigszins van mijn stuk: gaan we dan voor maar vijf follikels de punctie doen? Kunnen we echt niet nog even wachten om te kijken of de kleine follikels alsnog meegroeien? De vroedvrouw verzekert mij dat de beslissing door de arts zelf is genomen. Ik geloof haar dan maar op haar blauwe ogen.
Eenmaal terug in de auto bij Jochem begin ik hard te huilen. Ik ben heel erg verdrietig en teleurgesteld. Waarom hebben we maar vijf follikels? Waarom groeien die kleintjes niet wat harder? Waarom groeit het bij ons nou nooit gelijkmatig? Het zijn allemaal vragen waar we nooit antwoord op zullen krijgen. Het houdt niet over, maar we zullen het er weer mee moeten doen. Stiekem hoop ik dat die kleine follikels toch nog even een laatste sprintje trekken de laatste 1,5 dag. We zullen het dinsdag weten.
“Hoe meer klikjes, hoe beter”
