De punctiedag: een dag waar weken naartoe wordt geleefd, maar waar tegelijkertijd ook enorm tegenop wordt gezien. In deze nieuwe blog deelt Joanne op eerlijke en kwetsbare wijze hoe deze intense dag voor haar en Jochem verliep. Over spanning, verdriet, onverwachte momenten en een uitkomst die eindelijk eens een klein beetje mee leek te vallen.
BLOG #4
De dag van de punctie
Voor de derde dag deze week gaat onze wekker om 5.45 u af. Al was ik al wel voor de wekker wakker. Ik heb echt geen oog dicht gedaan vannacht. Als ik al sliep droomde ik over het opmeten van follikels. Hoezo zenuwachtig?!
Ik ben aan het treuzelen deze ochtend. Ik heb gewoon echt geen zin in vandaag. Ik voel het aan elke vezel in mijn lijf. Ook Jochem is niet met zijn beste been uit bed gestapt. Hij zit gestrest en afwezig in de auto. De snelheidsmeter en andere weggebruikers moeten het flink ontgelden. Ik laat hem maar even. Gelukkig zijn we mooi op tijd in Gent en verloopt het aanmeldproces soepeltjes. Hier tikken we alvast een voorschot van € 4.200,- af voor de punctie. In deze “all-inclusive prijs” voor de punctie zitten de extra optie van een eenpersoonskamer en een koelkastje op de kamer nog niet eens inbegrepen. In verhouding tot de totale kosten van de punctie is dit slechts een luttele aanbetaling. Helaas geldt de “Niet goed, geld terug”-garantie hier niet op.
Na aanmelding lopen we door naar de wachtruimte van de poli Reproductieve Geneeskunde, route 710, wachtruimte 712. Deze route kunnen we inmiddels blind lopen. We nemen plaats in de wachtruimte en Jochem wordt om 08.40 u opgeroepen om “zijn deel” te doen. Ongeveer een half uurtje later komt hij terug.
“Hoe ging het?”, vraag ik.
“Tja, geen idee”, zegt hij.
Wat kan je er ook van zeggen? Even later wordt Jochem gebeld door een privé-nummer. Hij neemt toch maar even op. Het is de vroedvrouw. Ze zegt dat het staal niet goed genoeg is en vraagt Jochem of hij over een half uurtje nog een keer wil komen, letterlijk en figuurlijk. Dit belletje slaat in als een bom. Deze variant hebben we nog niet eerder gehad. Kan het hierop óók nog misgaan?! Hoezo is het staal niet goed genoeg? Ze hebben maximaal maar 10 goede spermacellen nodig!
Jochem is erg van slag en ik probeer hem zo goed als ik kan te troosten. Ik weet dat hij rustig wordt van mijn aanraking, dus ik kruip op zijn schoot dicht tegen hem aan en geef hem de dikste knuffel die ik hem kan geven. Een half uurtje later wordt hij opnieuw opgeroepen. Met een lange, lieve zoen doe ik nog een laatste poging om hem gerust te stellen en goede moed mee te geven voor deze tweede poging.
Niet veel later om 10.00 u word ik zelf opgeroepen. Ik loop naar boven naar de tweede verdieping voor de dagopname. De eerste ronde puncties van deze ochtend zit er voor hun al op, dus ik mag plaatsnemen in bed 1. Bed 1 voor kindje nummer 1. “Dit moet ons eerste kindje zijn”, denk ik.
Al snel komt de vroedvrouw mij inchecken en klaarmaken. Ik trek het ziekenhuishemd aan, mijn infuus wordt aangelegd en mijn bloeddruk wordt opgemeten. Deze is wat aan de hoge kant. Gek hè?! Hoe zou dat nou kunnen? Ik heb het de hele ochtend al koud, dus ik ben blij dat ik eindelijk warm kan worden onder de dekens. Hier zal de stress van vanochtend en mijn nuchtere maag ook niet bij hebben geholpen.
Ik app Jochem en vraag hoe het met hem gaat.
“’T gaat, houdt niet super over”, appt hij. “Ze waren bang dat ze er mogelijk niet genoeg hadden de eerste keer, zeiden ze. Hopelijk heb ik er nog 4 extra uit kunnen trekken of zo.”
“Ze gaan gewoon uit van een mega opbrengst van mijn kant”, app ik hem gekscherend terug.
We weten allebei dat dat sowieso niet het geval gaat zijn, maar we proberen troost te vinden in deze wensgedachte.
Om 10.55 u komt de vroedvrouw bij me langs om te vragen of ik nog even naar de wc wil gaan. Mijn blaas moet leeg zijn, zodat ze goed zicht hebben tijdens de punctie. Aangelijnd aan het infuus ga ik nog even naar de wc. Eenmaal terug bij mijn bed word ik direct opgehaald door de twee vroedvrouwen. Ik mag mee voor de punctie. Daar gaan we dan!
Klappertandend van de kou en de zenuwen neem ik plaats op de stoel. Ik schuif helemaal naar beneden en leg mijn beide benen in de steigers. Helaas heb ik geen yogalichaam, dus de lenigheid van mijn benen wordt weer eens flink op de proef gesteld. Dat wordt weer spierpijn morgen. De vroedvrouw merkt dat ik loop te bibberen en probeert me met haar warme handen wat op te warmen.
Omdat ik al een aantal vervelende puncties achter de rug heb, legt ze alles stap voor stap uit. Mijn bloeddruk is veel te hoog en ik ben al een keer eerder flauwgevallen, dus ik krijg medicatie om mijn bloeddruk onder controle te houden. Ik vind het allemaal best. Daarna gaan ze beginnen.
Ze beginnen met een echo zonder gel om te kijken of de follikels nog niet gesprongen zijn. In mijn hoofd ga ik terug naar mislukte punctie nummer 3. Ik hou m’n adem in dat dit niet weer het geval is. Gelukkig niet. Ik haal opgelucht adem en zet me schrap voor wat er komen gaat. Ze zegt dat mijn blaas nog vol is.
“Huh, hoe kan dat nou?”, zeg ik. “Ik heb net nog geplast!”
“Waarschijnlijk heb je een stressplasje gedaan”, zegt de vroedvrouw met een glimlach.
Dit klinkt als logische verklaring, dus halen ze een katheter om mijn blaas alsnog te legen.
“Je bent nu aan het plassen”, zegt de vroedvrouw.
“Ach, voor alles een eerste keer”, zeg ik enigszins beschaamd.
Na deze onverwachte tussenstap gaan we nu dan toch echt beginnen. De plaatselijke verdoving wordt aangebracht. Dit is te vergelijken met die verdovingsprikjes bij de tandarts, alleen dan in je vagina. Scherp en niet fijn, zachtjes uitgedrukt. Maar ja, wel broodnodig. Ondertussen krijg ik mijn eerste dosis morfine toegediend via het infuus. Zodra deze begint te werken voel ik een warm gevoel door mijn lichaam gaan. Eindelijk heb ik het niet meer koud.
Het bakje met de buisjes voor de follikels wordt op mijn buik gezet. Opnieuw geldt: hoe langer ze bezig zijn, hoe meer buisjes, hoe beter het is.
De linker eierstok gaat vlotjes. De arts ziet nog twee kleine follikels. Ik moedig haar aan om te pakken wat ze pakken kan en leg uit dat dit onze laatste punctie zal zijn. Voor mijn gevoel zijn ze weer veel te snel klaar. Ik voel de moed in mijn schoenen (lees: sokken) zakken.
Dan gaat ze door naar de rechter eierstok.
“Ai”, zegt de arts die de punctie doet. “We hebben een springende eierstok.”
Niet weer, denk ik. Vervolgens komen er drie vroedvrouwen als een kring om mij heen staan. Ze drukken allemaal met hun handen op mijn buik om de eierstok zo te draaien dat de arts de follikels aan kan prikken. Ik voel de tranen in mijn ogen springen en voel me letterlijk en figuurlijk een lijdend voorwerp. Na een paar scherpe pijnscheuten bij het aanprikken van de follikels is ze klaar. Het zit erop.
De vroedvrouw zegt dat ik het goed heb gedaan en dat ik trots kan zijn op mezelf. Ik kan alleen maar denken dat het er veel te weinig zijn.
Eenmaal terug in bed 1 app ik Jochem dat de punctie erop zit. Hij vraagt hoe ik me voel en ik geef aan dat ik emotioneel ben en dat ze niet meer dan vijf follikels hebben kunnen aanprikken volgens mij. Ik had stiekem nog zo gehoopt op meer, Jochem ook. Maar hij was na de laatste controle echo en de hobbelige start van vanochtend het vertrouwen al een beetje kwijt.
Hij stuurt een superlief appje terug over hoe hij met mij vakantie en rust wil. Hij wil nieuwe hoop met een nieuwe stap in het traject, wat die ook wordt. Hij wil samen, positiviteit, genieten en nog veel meer. Ik kan deze lieve woorden even niet binnen laten komen, hoe graag ik dat ook wil. De tranen lopen over mijn wangen en ik wil alleen maar naar huis. Ik voel me eenzaam en verslagen.
De vroedvrouw komt even bij me langs om te kijken hoe het met me gaat. Ik geef eerlijk toe dat ik best veel pijn heb. De vroedvrouw is doortastend en geeft me meer pijnmedicatie. Ik laat het allemaal maar even toe en sluit m’n ogen om wat bij te komen van alle stress, spanning en emoties. Dit deel hebben we weer gehad.
Dan is het wachten. Wachten op de arts die ons gaat vertellen hoeveel eitjes er uiteindelijk zijn weggehaald tijdens de punctie. De warme kop thee en de Luikse wafel die ik van de vroedvrouw heb gekregen smaken me goed. De pijnmedicatie begint goed te werken en ik kom langzaam weer een beetje bij.
Ondertussen hoor ik uit de punctiekamer naast mij een vrouw een aantal keer vrij hard schreeuwen van de pijn. Nou nou, dat kan ook wel een tandje minder denk ik. Ik vraag me af of ik ook zo zal schreeuwen bij een bevalling. Tot nu toe ben ik tijdens puncties iemand die vooral moeilijke bekken trekt bij pijn, mijn heil zoekt in overdreven in- en uitademen en pas (te) laat vraagt om extra medicatie. Dat is ook niet altijd goed hè, spreek ik mezelf beschuldigend toe. Ik hoor de vroedvrouwen sussen over het klaarleggen van extra medicatie. Zij zien de bui ook al hangen.
Nadat de laatste punctie van vandaag klaar is, komt de arts vrij snel bij mij aan bed staan. Ze vertelt dat ze acht eicellen (!) hebben weggehaald. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht en begin te huilen. Van opluchting, van blijdschap. Ik geef aan dat ik hier super blij mee ben, omdat we ervan uit waren gegaan dat het er niet meer dan vijf zouden zijn of misschien zelfs wel helemaal geen.
De arts huilt even met mij mee en vat mijn gevoel perfect samen:
“Mag het ook een keertje meevallen?!” zegt ze.
Voor even voel ik mij minder eenzaam en voel ik weer een sprankje hoop en blijdschap. Zou het dan toch gaan lukken?
Daarna voel ik me vrij snel beter. Ik app Jochem dat ik naar huis mag, maar vertel nog niks over het aantal eicellen. Ik wil zijn verraste gezicht zien als ik hem het goede nieuws vertel. Ik loop naar de wachtruimte beneden en hij is nog even naar de wc. Tuurlijk, daar heeft hij de afgelopen 3 uur ook helemaal geen tijd voor gehad, haha.
Ik loop op hem af en vertel hem dat ze acht eicellen hebben weggehaald! We vallen elkaar in de armen en huilen samen.
“Daar wil ik me wel twee keer voor aftrekken”, zegt hij en ik begin te lachen.
Hij zegt dat hij voor altijd bij me zal blijven. Wat een prachtvent ben ik toch getrouwd. Met een voorzichtig opgelucht en blij gevoel verlaten we met deze woorden het ziekenhuis. Dit deel zit er weer op.
“Mag het ook een keertje meevallen?!”
