Een fertiliteitstraject gaat zelden volgens plan.
En wat vaak onderschat wordt: wat al die onzekerheden en vragen met je doen, als mens.
In deze blog neemt Joanne je mee in een minder besproken kant van IVF. De hormonale achtbaan, overgangsachtige klachten en het besef dat een traject emotioneel ontzettend veel van je vraagt.
BLOG #2
De Decapeptyl spuit
De Decapeptyl spuit voelt voor mij als het echte startschot van de nieuwe poging. Dit is de spuit die mijn eigen cyclus plat legt, zodat mijn eigen eisprong er niet doorheen komt. Dat dit nodig is, heb ik helaas aan den levende lijve ondervonden bij punctie nummer 3. In de nacht voorafgaand aan de derde punctie werd ik rond 03.00u wakker met enorme buikpijn. De volgende dag tijdens de punctie bleek dat de eitjes toen al gesprongen waren. Dat verklaarde de enorme buikpijn van een paar uur eerder. Daar lag ik dan met mijn benen wijd in de steigers helemaal klaar voor het aanprikken van de follikels met al de nodige morfine in mijn bloed. We hadden alle stappen al doorlopen: Het spuiten van de hormonen, de controle echo’s, de Ovitrelle spuiten, het infuus, de morfine, de inwendige verdoving. Ik snapte er helemaal niks van. Hoezo waren de eitjes al gesprongen?! Dat kan toch helemaal niet? Dat zou toch ook helemaal niet mogen? En nu?
De arts vraagt aan mij of ik over wil gaan op IUI. Ik heb werkelijk geen flauw idee. M’n hoofd loopt nog steeds een paar stappen achter terwijl de tranen van ongeloof al wel over mijn wangen lopen. Moet ik dit nu hier in mijn eentje direct beslissen?! Ze schakelt met het lab om na te gaan of IUI überhaupt een optie is. Dan hoor ik haar de woorden zeggen: “Het is een typisch ICSI-staal.” Met andere woorden: Het is niet goed genoeg voor een IUI-poging (inseminatie). Dit was voor mij geen verrassing, aangezien ICSI voor ons van het begin af aan de enige optie is geweest waarmee we samen een kindje zouden kunnen krijgen. De punctie wordt afgebroken. Gedesillusioneerd en zonder verrichte zaken word ik door de verpleegkundigen teruggeleid naar mijn ziekenhuisbed. De eitjes waren al gesprongen. We waren te laat. De punctie was mislukt. De Decapeptyl spuit moet ervoor zorgen dat dit horrorscenario zich niet nog een keer voor zal doen.
Als het gaat om de Decapeptyl spuit dan verschillen Nederland en België qua aanpak. In Nederland zet je zelf elke dag een spuit met een kleine hoeveelheid Decapeptyl van 0,1 mg waarmee je je eigen eisprong onderdrukt. In België mag alleen een bevoegde en bekwaamde arts of verpleegkunde een rammer van een Decapeptyl spuit van 3,75 mg zetten die alles voor 6 weken platlegt. Hierdoor zijn alle overgang gerelateerde klachten die je er gratis bij krijgt zoals hevige hoofdpijn, nachtzweten en opvliegers alleen ook in één keer 30 keer zo sterk. Lang leve de hormonen!
Gelukkig wilde mijn eigen huisarts in Nederland deze rammer van een Decapeptyl spuit wel voor ons zetten. Dat scheelde weer een ritje op en neer naar Gent voor één spuit. Voordat de Decapeptyl spuit gezet mag worden gaan er echter een flink aantal processtappen aan vooraf die helaas niet heel soepel verlopen. Het is dus een dag vol (dubbel)checken, wachten en schakelen.
De dag begint al vroeg om 07.30u met het bloedprikken in het Antonius Ziekenhuis in Leidsche Rijn. Het bloed moet namelijk met spoed geanalyseerd worden om de bloeduitslagen vóór 13.30u door te kunnen geven aan het UZ Gent. Ondanks dat de spoed netjes vermeld staat bij de opmerkingen op het labformulier, heeft de prikdame dit belangrijke detail even gemist. Check, check, dubbelcheck.
Rond 12.00u bel ik de doktersassistente van de huisarts om mijn bloeduitslagen op te vragen. De doktersassistente ziet in het systeem dat de bloeduitslagen al wel binnen zijn, maar om één of andere reden zijn ze nog niet zichtbaar in mijn patiëntenportaal. De doktersassistente kan de bloeduitslagen wel alvast per e-mail aan mij doorsturen, maar het ‘Veilig verzenden’ van e-mails is lastig. Ach, ze weten inmiddels toch al meer van me dan me lief is. Dus kom maar door met die onbeveiligde bloeduitslagen!
En dan is daar toch weer die golf van teleurstelling. Ik zie aan mijn HCG-waarden dat ik niet zwanger ben. Bizar eigenlijk dat ik inmiddels zelf mijn bloedwaarden kan lezen en begrijpen. Ik was die ochtend wat misselijk en stond niet helemaal stabiel op m’n benen. Zou het dan toch? Maar nee, het is weer niet zo. Weer niet zwanger. Tegen beter weten in had ik mezelf toch dus toch weer voor de gek gehouden.
Rond 12.00u stuur ik mooi op tijd de bloeduitslagen naar het UZ Gent. In de begeleidende e-mail geef ik aan dat ik om 15.00u een afspraak heb bij mijn eigen huisarts om de Decapeptyl spuit te zetten, dus dat ik echt vóór die tijd akkoord moet hebben. Ondanks een aantekening in mijn dossier én een extra vermelding in de begeleidende e-mail ben ik om 15.00u nog steeds niet teruggebeld, dus bel ik zelf maar weer. Na ruim 20 minuten in de wacht te hebben gestaan heb ik eindelijk een vroedvrouw aan de lijn.
De eenheden waarin de hormonen zijn gemeten staan niet op het labformulier, ondanks dat ik dit letterlijk erbij had geschreven! Ik reageer enigszins geïrriteerd: “Gewoon de eenheden waarin het normaal gesproken ook gemeten wordt.” Ze kunnen aan de hand van de waarden toch zelf ook wel nagaan welke eenheden erbij horen?! Zij hebben er toch voor geleerd?! Daarnaast zijn de bloeduitslagen nog steeds niet besproken met de arts. Ze vraagt hoe laat ik de afspraak heb bij mijn eigen huisarts. Ik zeg 15.30u, omdat ik geen zin heb om weer een half uur in de wacht te staan. Ze belt mij om 15.25u terug met het verlossende antwoord: De Decapeptyl spuit mag gezet worden. Halleluja!
De injectie wordt door de assistente van de huisarts ingespoten in mijn bilspier. Het is geen fijne spuit. Ik voel de vloeistof in mijn bilspier lopen en mijn billen voelen aan alsof ik net ongetraind 100 squats met zware gewichten heb gedaan. Daarna steekt mijn eigen huisarts toch nog even haar gezicht om de deur om gedag te zeggen, de lieverd. Ze zegt hoe knap en moedig ze het vindt dat we het zo lang volhouden. Ze kent ons verhaal en het is fijn om door haar hierin gezien en gehoord te worden. De dagen erna ben ik een hormonale bom en passeren alle overgangsklachten de revue. Ik ben moe, emotioneel, misselijk en duizelig. Maar... stap 1 (of moet ik zeggen stap 100) is weer gezet!
“De eitjes waren al gesprongen. We waren te laat. De punctie was mislukt.”
Deze blogreeks beschrijft een traject dat eerder heeft plaatsgevonden. De blogs lopen dus iets achter op waar Joanne nu staat. Voor haar is het schrijven van deze blogs ook een manier om terug te kijken, te verwerken en woorden te geven aan alles wat dit proces met zich meebrengt.