IVF lijkt voor de buitenwereld vaak dé oplossing als het niet lukt om zwanger te raken.
Gewoon een simpele medische stap. Maar wat mensen vaak niet zien, is wat er ondertussen ook mentaal gebeurt.
In deze blog neemt Joanne je mee in wat zij zelf treffend ‘de grote afvalrace’ noemt.
Van acht eicellen… naar uiteindelijk nog maar één embryo.
Rauw, eerlijk en pijnlijk herkenbaar voor iedereen die ooit middenin IVF of ICSI heeft gezeten.
Een eerlijk verhaal over onzekerheid en hoop, terwijl je tegelijkertijd voelt hoeveel er op het spel staat.
BLOG #5
De grote afvalrace
De dagen na de punctie staan in het teken van de grote afvalrace. Er staan acht eicellen aan de start van de race. Nu is het afwachten hoeveel embryo’s uiteindelijk de finish halen voor een mogelijke terugplaatsing of invriezing.
De eerste tussenstand van de afvalrace krijgen we twee dagen na de punctie. Vandaag worden we na 13.30u gebeld door het ziekenhuis met het bevruchtingsresultaat tot nu toe. Aan het einde van de ochtend ben ik boven ter afleiding nog wat huishoudelijke klusjes aan het doen als ik beneden mijn telefoon hoor afgaan. Ja hoor, zul je net zien!
Ik ren snel naar beneden, maar ben natuurlijk net te laat. In mijn scherm zie ik een gemiste oproep van een privénummer. Dat moet het ziekenhuis zijn. Ik bel direct terug met mijn hart nog in mijn keel. Waarom bellen ze al zo vroeg? Dat kan geen goed teken zijn!
Na het inmiddels beruchte wachtmuziekje van Ludovico krijg ik de vroedvrouw aan de lijn. Van de acht eicellen konden zeven eicellen bevrucht worden. Na één dag delen zijn er hiervan nog maar vier embryo’s over. Pfff, er is alweer 50% afgevallen.
De opluchting en blijheid van twee dagen geleden worden bruut de kop ingedrukt. Ik ben teleurgesteld en baal er echt van. Ik had stiekem echt gehoopt op meer.
Four down, four to go.
De volgende tussenstand van de afvalrace krijgen we zes dagen na de punctie, de dag van de mogelijke terugplaatsing. De dagen ertussen zijn letterlijk en figuurlijk nagelbijten. Heel hard hopen dat we niet gebeld worden. Want geen bericht, is goed bericht in dit geval. Dat betekent immers dat er íets terug te plaatsen valt.
Gelukkig blijft onze telefoon deze dagen oorverdovend stil. We worden niet gebeld. Met gezonde spanning stappen we zondag om 08.00u in de auto op weg naar het UZ Gent voor onze tiende terugplaatsing.
Here we go!
Voor een terugplaatsing is er altijd weer de uitdaging van een volle blaas. Voor een terugplaatsing moet je blaas vol zijn, zodat ze goed zicht hebben op je baarmoeder voor het terugplaatsen van het embryo. Maar ja, als je niet precies weet hoelang de reis gaat duren, dan is je toiletbezoek toch een tikkeltje lastig te timen.
Zo’n 45 minuten voor Gent houd ik het echt niet meer en moeten we toch even stoppen bij een tankstation voor een kort, maar zeer nodig toiletbezoek. Ik moet terugdenken aan mijn ‘stressplasje’ voor de punctie. Mijn blaas lijkt nu juist een tegenovergestelde reactie te geven van alle stress en spanning.
Terug in de auto gooi ik snel twee volle bidons water achterover in de hoop dat deze mijn blaas nog op tijd bereiken voor de terugplaatsing. Met een lege blaas vervolgen we onze reis.
In de wachtkamer van de dagopname wachten we ongeduldig tot we naar binnen worden geroepen voor de terugplaatsing. Bij binnenkomst moet ik me legitimeren. Toch fijn als ze ons eigen embryo terugplaatsen.
Daarna mag ik me vrijwel direct uitkleden. Ondertussen praat de arts ons bij over onze bevruchtingsresultaten. Van de vier embryo’s van dag 2 zijn er nu op dag 6 nog drie embryo’s over, waarvan er nu één wordt teruggeplaatst.
Jochem en ik kijken elkaar blij aan! Dat is goed nieuws! Dat zijn er meer dan we verwacht hadden!
Toch is de arts een stuk minder positief en dempt ze direct onze verwachtingen. De embryoloog gaat de volgende ochtend de embryo’s nog een keer beoordelen, maar we moeten er rekening mee houden dat we geen embryo’s of heel misschien één embryo overhouden om in te vriezen.
Zonder enige verwerkingstijd van dit verwarrende nieuws moet ik plaatsnemen op de stoel voor de terugplaatsing. De terugplaatsing zelf is pijnlijk, maar gelukkig wel kort. Ook het drukken van het echoapparaat op mijn toch alweer volle blaas is allesbehalve prettig.
We zien ons embryo als een mooi wit stipje op het echoscherm verschijnen.
De embryJoJo is teruggeplaatst.
De eindstand van de afvalrace krijgen we twee dagen later per e-mail opgestuurd. Lekker persoonlijk. Op mijn werk zie ik de e-mail van het UZ Gent binnenkomen met het invriesrapport.
Dikgedrukt lees ik de volgende zin:
“Helaas kon er geen materiaal ingevroren worden.”
Hoewel onze verwachtingen niet hoog gespannen waren, slaat dit slechte nieuws toch weer in als een bom. Van acht eicellen met de punctie naar één teruggeplaatst embryo. Er heeft maar één embryo de finish gehaald.
Dit is onze laatste kans op een kindje van Jochem en mij.
Dit moet hem of haar dus zijn...
“De embryJoJo is teruggeplaatst”
Joanne Amse - Blog IVF-traject