IVF zie je vaak alleen in cijfers, protocollen en medische stappen.
Maar achter ieder traject zit een verhaal. Vaak een intens en persoonlijk verhaal.
De komende weken deelt Joanne haar IVF-reis met jullie. Eerlijk, rauw en zonder filters. Van punctie tot terugplaatsing.
-> Voor iedereen die zelf midden in dit proces zit, of wil begrijpen hoe het er écht aan toe gaat.
BLOG #1
Nog één laatste punctie in België
Amper vijf dagen na de zoveelste negatieve zwangerschapstest zitten we in alle vroegte om 06.30 uur alweer in de auto op weg naar Gent. Turend naar Google Maps met elke keer weer de vraag hoe lang we deze keer de Antwerpse ring mogen bewonderen.
Het verdriet en de teleurstelling van de afgelopen dagen is nog niet weg. Sterker nog, mijn hele lijf voelt zwaar en in mijn hoofd hangt een dichte mist. Als bonus ben ik ook alweer ongesteld geworden en heb ik flinke buikpijn. Een niet zo vriendelijke reminder van mijn lichaam dat het wéér niet gelukt is.
Bijna 3 uur later, met amper een kwartiertje speling, parkeren we de auto bij het UZ Gent. Voor Jochems begrippen prima op tijd. Als je het aan mij vraagt toch wat aan de krappe kant.
Een paar minuten voor onze afspraak zitten we in de wachtkamer te wachten op ons gesprek met dokter S. Hij neemt rustig met ons de tegenvallende resultaten en vervolgopties door. Helaas geen nieuwe inzichten of opties. “Gewoon” alles nog een keer precies hetzelfde.
Jochem zegt: “Het wordt vast een eitje!”
We lachen allemaal even, maar dan wel als een boer met kiespijn. Zeker ik, want ik weet inmiddels maar al te goed wat dit betekent en wat me weer te wachten staat. Al die hormonen, echo’s, moeite en gedoe voor maar één embryo, één kans.
Dokter S. zegt nog dat innesteling-falen eigenlijk niet bestaat. Met andere woorden: als je maar lang genoeg probeert, dan moet het vanzelf een keertje lukken. Ik ben er nog niet uit of ik dit juist hoopgevend of frustrerend vind. Ik denk allebei een beetje.
Jochem en ik kijken elkaar aan en besluiten er nog één keer voor te gaan.
Na het gesprek met dokter S. worden we bij de vroedvrouw geroepen om alle praktische zaken en planning af te stemmen. Het besef dat we weer gaan beginnen daalt langzaam bij mij in en ik breek even. Ik kan mijn tranen niet langer bedwingen terwijl een gevoel van onrecht in mij naar boven komt.
Waarom moet het voor ons zo moeilijk gaan?
Ik vind het allemaal zo oneerlijk en verdrietig.
Nadat we mijn cyclus (dag 1, dag 8, dag 10 etc.) en alle afspraken weer in de gezamenlijke agenda hebben staan, moeten we nog langs de ziekenhuisapotheek om de eerste batch medicatie op te halen. Bijna €1.700 armer stappen we weer in de auto en rapen we onze laatste energie bij elkaar om nog ruim 2 uur terug naar huis te rijden.
Gelukkig hebben we deze keer weinig vertraging.
In de auto bellen we onze beide ouders nog even om ze te updaten. Door de telefoon horen we hun bezorgdheid, maar voelen we ook hun hoop en verdriet. Ook zij vinden het na al die jaren moeilijk om de juiste woorden te vinden.
Mijn ouders vinden het knap hoe we het samen zo goed doen en mijn schoonouders noemen ons moedig.
Een paar uur eerder in het ziekenhuis zei Jochem het zo treffend:
“Zijn we nou hele moedige mensen dat we het allemaal nog een keer gaan doen, of hebben we gewoon geen keus?”
Er zal ongetwijfeld een kern van waarheid zitten in allebei, maar bij ons overheerst vooral dat laatste gevoel.
Eenmaal thuis ben ik zo moe dat ik direct van de auto naar de bank verhuis en als een blok in slaap val. Ik ben fysiek en mentaal helemaal op.
Een paar uur later word ik door Jochem wakker gemaakt, die zijn laatste beetje energie bij elkaar heeft geraapt om eten te koken. Een paar minuten later zitten we allebei stilletjes aan de keukentafel verdoofd voor ons uit te staren en laten we in ons hoofd de dag nog eens de revue passeren.
Wat hebben we vandaag nou ook alweer allemaal gedaan?
We zijn vanochtend om 06.30 uur van huis vertrokken en waren om 14.30 uur weer thuis. We hebben bijna 6 uur in de auto gezeten en ik heb de rest van de middag geslapen.
Het voelt als weer een verloren dag naar Gent.
Maar… we gaan er wel weer voor.
Nog één laatste punctie in België.
Punctie nummer 6.
Embryo nummer 10 moet het gaan zijn.
“Zijn we nou hele moedige mensen of hebben we gewoon geen keus?”
